Friday, August 28, 2015

‘‘ብርሃን ወጣላቸው’’ /ክፍል 5/

birhan wetalachew 5 : Read in PDF
የአሕዛብ ገሊላ
                                          /ማቴ. 4፡16/     ረቡዕ ነሐሴ 20/2007 ዓ.ም.

በዓለም ላይ በሁለት ጥግ ላይ የቆሙ ጽንፈኞች ብቻ ሳይሆን ከሁለቱም የሚመቻቸውን መርጠው የራሳቸውን እውነት ፈጥረው የሚኖሩ ለዘብተኞችም አሉ፡፡ ለሰይጣን ረጅም ግብ የሚመቱለት ከአክራሪዎቹ ለዘብተኞቹ ናቸው፡፡ ምክንያቱም ያወቁ ስለሚመስላቸው ዕውቀትን፣ የጨረሱ ስለሚመስላቸው ንስሐን አይፈልጉም፡፡ ራሳቸውን እያታለሉ ዘመናቸውን ይፈጽማሉ፡፡ በመጨረሻም የሰይጣን ይሆናሉ፡፡ ሰይጣን በትልቁ የሚዋጋው ዕድሜአችንን ነው፡፡ ዘመናችንን በማታለል ከፈጸመ በኋላ በመጨረሻ የእርሱ እንድንሆን ያደርጋል፡፡
ሕይወት ውስብስብና የማትታወቅ አይደለችም፡፡ ሕይወት ብርሃንና ጨለማ ናት፡፡ ራሳችንን የምናገኘው ወይ በብርሃን ወይ በጨለማ ውስጥ ነው፡፡ በብርሃን ውስጥ ካለን በጨለማው ውስጥ የለንም፣ በጨለማው ውስጥ ካለን በብርሃን ውስጥ የለንም፡፡ በዓለም ላይ ያሉት ሁለት ካምፖች ናቸው፡፡ ሦስተኛና ገለልተኛ ካምፕ የለም። ወይ ከክርስቶስ ካምፕ ወይ ከሰይጣን ካምፕ ውስጥ ነን፡

ብዙ ለዘብተኞች ግን ከሁለቱም የለንበትም ለማለት ይሞክራሉ፡፡ በደርግ ዘመን በቀይ ሽብርና በነጭ ሽብር በነበረው ፍልሚያ ከአንዱ የሆነ አንድ ጥይት ሲያገኘው ከሁለቱም ጋ አለሁ የሚል ሁለት ጥይት ያገኘው ነበር፡፡ ከአንዱ መሆን የሕይወት ሥነ ሥርዓት ነው፡፡ የአሕዛብ ገሊላ ነዋሪዎች ግን ከሁለቱም አለን የሚሉ በሁለቱም የሌሉ ነበሩ፡፡
በሰሎሞን ልጅ በሮብዓም ዘመነ መንግሥት የእስራኤል መንግሥት ለሁለት ተከፈለ፡፡ ዐሥሩ ነገድ ሰሜናዊ መንግሥት አቋቋሙ፡፡ የእስራኤል መንግሥት ተባሉ፡፡ ሁለቱ ነገድ፣ ነገደ ይሁዳና ነገደ ብንያም የደቡብ መንግሥት አቋቋሙ፡፡ የይሁዳ መንግሥት ተባሉ፡፡ መለያየትን የሚከተለው ጥፋት ነውና ሰሜናዊው መንግሥት በ722 ዓ.ዓ. ከክርስቶስ ልደት በፊት በአሦራውያን ተወረረ፡፡ አሦራውያንም ያደረጉት ወረራ እጅግ ብርቱ ነበር፡፡ ከአሦር ጎበዞችና ባለጌዎችን ሰብስበው ወደ እስራኤል አመጡ፡፡ ስለ እስራኤል የሚያውቁ ሽማግሌዎችን ወስደው በአሦር አስቀመጡ፡፡ በዚህ ጊዜ ሕዝቡ ከአሕዛብ ጋር ተደባለቀ፣ ተጋባ፣ ባሕሉ ደፈረሰ፣ ሥነ ምግባሩ ፈረሰ፡፡
የአሕዛብ ገሊላ የተባለው ከዚህ ጊዜ በኋላ ነው፡፡ በገሊላ የሚኖሩ ሰዎች አብዛኛዎቹ ቋንቋቸው ተቀላቀለ፣ ባሕላቸው ተለወጠ፣ ከእውነተኛቹ እስራኤላውያን ጋር ተለያዩ፡፡ ከአረማውያን ጋር በጋብቻ ተቀላቀሉ፡፡ ስለዚህ በደቡብ የሚኖሩት አይሁድ እነዚህን ወገኖቻቸውን እንደ ርኩስ ቆጠሯቸው፡፡ በኢየሩሳሌም መቅደስ እንዳይገቡም በከለከሏቸው ጊዜ በሰማርያ በደብረ ገሪዛን መስገድ ጀመሩ፡፡ ጌታችን መጥቶ የኖረው በዚህ ምድር ነው፡፡ 

Friday, August 21, 2015

ብርሃን ወጣላቸው (ክፍል 4)


Berehane wetalachew 4: Read in PDF                                                      
                                                        ዓርብ ነሐሴ 15/2007 ዓ.ም.
በዛሬው ዘመን ታላላቅ ከሆኑት የምሥራቾች አንዱ መብራት ያልነበራቸው ከተሞች ባለመብራት መሆናቸው ነው፡፡ መብራትን ጨርሶ ማጣት አይደለም በፈረቃ ማግኘት እንኳ ምን ያህል ሕመም እንዳለው ያለፉበት ያውቁታል፡፡ እገሌ የሚባሉ ከተሞች የሃያ አራት ሰዓት መብራት ተጠቃሚ ሆኑ ተብሎ በዜና ሲነገር በቴሌቪዥኑ መስኮት ላይ ደስታቸውን በጭፈራ የሚገልጡ ሰልፈኞች ይታያሉ፡፡ የሰው ልጅ ብርሃንን እንደ ሰብአዊ መብቱ ያየዋል፡፡ ቶማስ ኤድሰን ከሠራው ሥራ ሁሉ የረካው መብራትን፣ ብርሃን ሰጪ አምፑልን በሁሉም ቤት ማስገባት በመቻሉ ነበር። በእውነትም ከድሃዋ ቤት ጀምሮ እስከ ቤተ መንግሥት ሁሉም በእኩልነት የሚጠቀሙበትን ብርሃን በመሥራቱ ሊደሰት ይገባዋል።
የሰው ልጅ የብርሃን አፍቃሪ ነው፡፡ የሰው ልጅ የብርሃን ተጠቃሚ ነው፡፡ ያለ ብርሃን ማቀድና ሥራ መሥራት የማይቻል ነገር ነው፡፡ የሰውን ተፈጥሮ ስንመለከት ከጨለማ ጋር ተገናዝቦ መኖር የማይችል ሆኖ እናገኘዋለን፡፡ ጨለማ ራስን አያሳይም፣ ወንድምን አያሳይም፣ አካባቢውን አያሳይም፣ ሥራ አያሠራም፣ ለመነጋገር እንቅፋት ነው፣ ለመለካት አይመችም፣ ፍርሃትን ይወልዳል፣ ጥርጣሬን ይነዛል፣ ሌባ ያመጣል፣ አጋንንትን ያሰለጥናል፡፡ ስለዚህ ብርሃን ማግኘት ትልቅ ድል ሆኖ እናገኘዋለን፡፡

ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ መጥቶ የኖረባቸው ከተሞች ብርሃን ወጣላቸው ተብሎላቸዋል፡፡ የወጣላቸው ተፈጥሮአዊ ብርሃን ሳይሆን መንፈሳዊ ብርሃን ነበር፡፡ ተፈጥሮአዊው ጨለማ ይህን ያህል ጉዳት ካለው መንፈሳዊው ጨለማ ደግሞ የበለጠ አስጨናቂ ነው፡፡ ጨለማን ተላምዶ መኖር አይቻልም፡፡ ጌታችን የኖረባቸውና ብርሃን ወጣላቸው የተባሉት ከተሞችን እስቲ በጥቂቱ እንመልከት፡፡
የባሕር መንገድ
የባሕር መንገድ ስጋት ያለበት፣ ሳት ካሉ የሚያሰጥም ነው፡፡ ይህች ከተማ ብርሃን ወጣላት ተብሎ ተጽፎላታል፡፡ የወጣላት ብርሃን ሲመሽ የማይጠልቀው ፀሐየ ጽድቅ ክርስቶስ ነው፤ የወጣላት ብርሃን ዘይቱ ሲያልቅ የማይጠፋው የሃይማኖት መቅረዝ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው፡፡ እንደ ባሕር መንገድ ስጋት ያለበት ሕይወት የሚኖሩ ብዙዎች ናቸው፡፡ የስጋት ኑሮ የቁም ኩነኔ ነው፡፡ የሚሰጋው ሰው የሚሰጋው ነገር ከመምጣቱ በፊት ጉዳቱን እየተቀበለ ነው፡፡ ስጉ ከቀኑ በፊት የሚጎዳ ነው፡፡ በቀኑ የሚመጣው መከራ መቻያ አለው፡፡ ስጉ ሰው ግን ከቀኑ በፊት ያለ ረድኤት መከራን የሚቀበል ነው፡፡ መከራው ወይም የሚሰጋበት ነገር ቢመጣም ከዚህ በላይ የሚያሰቃይ አይደለም፡፡ በስጋት የሚኖሩ እንስሳት እነ ሚዳቋ አይሰቡም፡፡ ሕይወታቸው መባረር ያለበት፣ ፍርሃት ያጠላበት፣ አንድ ጊዜ ሣር ግጠው ቀና የሚሉበት፣ አንድ ጊዜ ውኃ ተጐንጭተው ጠላትን የሚያዩበት በመሆኑ አይሰቡም፡፡ በስጋት የሚኖርም ሰው ጠላት ባይኖር እንኳ ጠላትን እየሳለ የሚጨነቅ፣ እየበላ የሚርበው፣ እየጠጣ የሚጠማው፣ እየለበሰ የተራቆተ ያህል የሚሰማውና ሳይኖር የሚሞት ነው፡፡ ስጋት ሁልጊዜ ተጨባጭ አይደለም፡፡ እንዲሁ እየፈጠሩ የሚጨነቁ ወገኖች ብዙ ናቸው፡፡ ልጆች ሳሉ ለወላጆቻቸውና ወላጅ ሆነው ደግሞ ለልጆቻቸው እየሰጉ ለአንድ ቀን እንኳ ዕረፍትን ሳያዩ የሚኖሩ፣ ከበረሃ ሚዳቋ፣ ከምድረ በዳ ዋላ ያልተሻለ ሕይወትን የሚገፉ ብዙዎች ናቸው፡፡ አንዳንዶቹም ስጉነትን እንደ ጠንቃቃነት ቢያዩትም ስጉነት ግን ራስን የማወክ ሥርዓት መሆኑን ልንነግራቸው እንወዳለን፡፡ ነቢዩ ዳዊት ነፍሱን እንደ ጠየቃት፡- “ነፍሴ ሆይ ለምን ታዝኛለሽ? ለምንስ ታውኪኛለሽ?” ልንላት ይገባል/መዝ.42፡5/፡፡ 

Sunday, August 16, 2015

ብርሃን ወጣላቸው (ክፍል 3)


                                        እሑድ ነሐሴ 10/2007 ዓ.ም.

 “ቅፍርናሆም መጥቶ ኖረ
/ማቴ. 4፡14/
ቅፍርናሆም ማለት የናሆም መንደር ማለት ነው፡፡ የነቢዩ የናሆም መኖሪያ ስለነበረች ይህን ስያሜ  አግኝታለች፡፡ ቅፍርናሆም የተመሠረተችው በባሕር ዳርቻ ላይ ነው፡፡ የቅፍርናሆም ነዋሪዎች ኑሮአቸውን የመሠረቱት በባሕሩ ዳርቻ በጥብርያዶስ ድንበር ላይ ነው፡፡ የባሕሩ ዳርቻ የተለያዩ መገለጫዎች አሉት፡፡
1.        የባሕሩ ዳርቻ የሰማይ ዳር የሚታይበት ይመስላል፡-
በባሕር ዳርቻ የሚኖሩ ሰዎች የሰማዩን ጥግ የሚያዩት ይመስላቸዋል፡፡ አሻግረው ሲያዩ ባሕሩ ላይ የተከደነ የሚመስል ሰማይን እንጂ የተዘረጋ ሰማይን አያዩም፡፡ እነርሱ ከሚያዩት ውጭ ሰማይም አገርም ያለ አይመስላቸውም፡፡ የሰማይን አድማስ፣ የመሬትን ድንበር የሚለኩት በሚያዩት ርቀት ነው፡፡ ከመንደራቸውና ከዕይታቸው ውጭ ሰማይም መሬትም እንዳለ መቀበል ይከብዳቸዋል፡፡ የሚወስኑት በሚያዩት ብቻ ነው፡፡ የባሕር ዳርቻ እንዲህ ያለ መገለጫ አለው፡፡ ኢየሱስ መጥቶ የኖረው በዚህ በቅፍርናሆም በባሕሩ ዳርቻ ነው፡፡

የሰማይ ድንበሩ ያለው የዕይታችን መጨረሻ ላይ አይደለም፡፡ ሰማይ ከዕይታችን ይሰፋል፡፡ በማየት የምንቀበለው ጥቂቱን ሲሆን በማመን የምንቀበለው ብዙ ነገር ነው፡፡ የዚህችን ዓለም መጠን በሚያዩት ዓይናቸው ብቻ የወሰኑ ሰዎች እነዚህ የቅፍርናሆም ነዋሪዎች የባሕሩ ዳርቻ ሰዎች ናቸው፡፡ ካሉበት ዓለም ውጭ ሌላ ዓለም እንዳለ የማይቀበሉ፣ የሚያዩትን ብቻ ሕይወት ብለው የሚያስቡ ወገኖች ዛሬም አሉ፡፡ ሕይወትን በመንደር መጠን መወሰን ከባድ ነው፡፡ በሌሎች ዘንድ ያለውን በረከት እንዳንቀበልም እንቅፋት ይሆንብናል፡፡ ምንም ጎበዝ ብንሆን በሁሉም ነገር ምሉኣን ልንሆን አንችልም፡፡ እግዚአብሔር ጸጋውን ሁሉ ጠቅልሎ ለአንድ ግለሰብ፣ ለአንድ አጥቢያ ቤ/ክ፣ ለአንዲት አገር አልሰጠም፡፡ እግዚአብሔር ልዩ ልዩ ጸጋዎቹን በልዩ ልዩ ቦታዎች አስቀምጧል፡፡ ተፈጥሮአችንን ስናየው የምንሰጥ ብቻ ሳይሆን የምንቀበልም ነን፡፡

ዓለማችን በዚህ ታላቅ የቴክኖሎጂ ዘመን የገጠማትና ያፈርሳታል ተብሎ የሚያሰጋት ነገር ቢኖር ጠባብነት ነው፡፡ የኒውክለርን ያህል ጠባብነት አስጊ ነው። የእኛን እናት ለመውደድ የሌላውን እናት መጥላት ተገቢ አይደለም። አገራችንን ለመውደድ ጎረቤት አገርን መጥላት፣ ሃይማኖታችንን ለመውደድ ሌሎችን ሃይማኖቶች መንቀፍ አያስፈልግም። ድንበር የለሽ ስለሆነ ዓለም በሚወራበት ዘመን ሰዎች በመንደር ተከፋፍለዋል። ስለ ዓለም አብያተ ክርስቲያናት ኅብረት በሚለፈፍበት ዘመን አንዲት አጥቢያ ቤተ ክርስቲያን በአንድነት ልትቆም አልቻለችም። ሁሉም ሰው በቡድንተኝነት ስሜት ስለተያዘ አንዱ እግዚአብሔር የመግባቢያ ርእስ፣ የአንድ አዳም ዘር መሆናችን የመቀባበላችን ምክንያት ሊሆን አልቻለም። የሚወራውና የሚኖረው ለየቅል ሆኖ ዓለም ደንቁራለች። በቀለም፣ በቋንቋ፣ በሃይማኖት ያለው ጠባብነት ለዓለም ጉዞ ትልቅ እንቅፋት እየሆነ መጥቷል፡፡ ሁሉም የራሱን ደሴት ከመሠረተ መፈላለግና መከባበር ደግሞ በፍቅር መተያየት ሊኖር አይችልም፡፡ አራዊትን በማልመድ ሥራ ተጠምደን ከወንድሜ አልግባባም ማለት አሳፋሪ ነው። ሰውን ከሚያህል ፍጡር ጋር የማይፈታ ኅብረት አለን። ከሰው ጋር ጨርሶ የማንግባባ አይደለንም። እስከ ቀዩ መስመር እንኳ መነጋገር አለመፍቀዳችን፣ በአንዱ አለመግባባት በሁሉም አለመግባባት ነው ብለን ማሰባችን ይህ ውርደታችን ነው። የሚለያዩንን ግንቦች ስንገነባ ከመዋል የሚያገናኙንን ድልድዮች ስንዘረጋ ብንውል ክብር ነው። የአጽናፈ ዓለሙ ገዥ ክርስቶስ ነው፡፡ እርሱ እስከሚገዛበት ዳርቻ ልባችን ሰፊ መሆን አለበት፡፡ ዛሬ ችግረኛን እንኳ ለመርዳት ዘርና ሃይማኖት ሲለይ እናያለን፡፡ ችግር የሰውነት ጉዳይ እንጂ የዘርና የሃይማኖት ጉዳይ አይደለም፡፡ ምጽዋት ወይም እርዳታ ክቡር የሚሆነው የእኔ ለማንለው ቸርነት ስናደርግ ብቻ ነው፡፡


Tuesday, August 11, 2015

“ብርሃን ወጣላቸው”/ክፍል 2/


 ማክሰኞ ነሐሴ 5/2007 ዓ.ም.

ማቴዎስ ከሱባዔው በኋላ የጌታችንን እርምጃ ሲዘግብ፡- “ኢየሱስም ዮሐንስ አልፎ እንደ ተሰጠ በሰማ ጊዜ ወደ ገሊላ ፈቀቅ ብሎ ሄደ፡፡ ናዝሬትንም ትቶ በዛብሎንና በንፍታሌም አገር በባሕር አጠገብ ወደ አለችው ወደ ቅፍርናሆም መጥቶ ኖረ፡፡ በነቢዩ በኢሳይያስ፡-
“የዛብሎን ምድርና የንፍታሌም ምድር÷ የባሕር መንገድ÷ በዮርዳኖስ ማዶ÷ የአሕዛብ ገሊላ÷ በጨለማ የተቀመጠው ሕዝብ ታላቅ ብርሃን አየ÷ በሞት አገርና ጥላ ለተቀመጡትም ብርሃን ወጣላቸው የተባለው ይፈጸም ዘንድ ይህ ሆነ” ይላል (ማቴ. 4÷12-16)፡፡
ጌታችን ዐርባ ቀንና ዐርባ ሌሊት ከጾመና ከጸለየ በኋላ ያጠመቀውና መንገድ የጠረገለት ዮሐንስ በገዢዎች ተላልፎ እንደ ተሰጠ ሰማ፡፡ የወንጌል በሰማዕታት ደም ላይ የምታፈራ ሕያው ዘር ናት፡፡ ወንጌል እዚህ የደረሰችው በዋጋ ነው፣ ወደ ቀጣዩ ትውልድም የምታልፈው በዋጋ ነው፡፡ ሰማዕታት ሊሞቱ ይችላሉ፣ እውነት ግን አትሞትም፡፡ እውነተኞችን የገደሉ እንጂ እውነትን የገደሉ ጨካኞች የሉም። የነፋስን ዙረት፣ የእሳትን ላንቃ መያዝ ይችላል፣ እውነት ግን አትታሠርም፡፡
ሰዎችን ከኃጢአት እስራት ለማስፈታት ንስሐን ይሰብክ የነበረው ዮሐንስ በሥጋ ታሠረ፡፡ በነፍስ አስፈትቶ በሥጋ ቢታሠር ቀላል ነው፡፡ ከመታሠራችን በላይ ያሠሩን ሰዎች እስራት የበለጠ ነው፡፡ በሥጋ የሚያስሩን በነፍሳቸው የታሠሩ፣ ከምኲራብ የሚያባርሩን ገነት የተዘጋባቸው መሆናቸውን ብናውቅ ምንኛ በተደነቅን ነበር፡፡ በርግጥም አንድን ሰው ወደ ክርስቶስ ማምጣት ከሲኦል ማስመለጥ ነው፡፡ ታዲያ ከሲኦል ነፍስ ሲያመላልሱ ወላፈኑ አይንካኝ ማለት አይቻልም፡፡ ሰይጣንን ካደማነው በላይ አላደማንምና ደስ ሊለን ይገባል፡፡ እኛ እየበዘበዝነው እርሱ እየተበቀለ ነው፡፡ ሥጋችንን ለጊዜው ይጎስማል፣ ነፍሳችን ግን የክርስቶስ ናት፡፡ የጌታችንን ወደዚህ ዓለም መምጣት ስናስብ ብዙ ነገሮች ድቅን ይሉብናል፡፡ እርሱ እውነትን ሊመሰክርና እውነት የምታስከፍለውን ዋጋ ሁሉ ሊቀበል ወደ ዓለም መጥቷል፡፡ አገልጋዮቹን እየላከ ያስገድላል እንዳይሉት እርሱ ራሱ ሰማዕተ ጽድቅ (የእውነት ምስክር) ሆኖ ወደ ዓለም መጣ፡፡ ስለ እውነትም ሞተ፡፡
ዮሐንስ አልፎ እንደ ተሰጠ በሰማ ጊዜ አልተደናገረም፡፡ ዮሐንስ ሲያቆም እርሱ ይጀምራል፡፡ ፍጡር ሲደክመው የማይደክመው ጌታ ይቀጥላል፡፡ ዮሐንስ ሲያቆም ጌታችን አገልግሎቱን ቀጠለ፡፡ እኛ ስንታሠር እኛ ስንገደብ የማይታሠረው ጌታ፣ የማይገደበው ንጉሥ ይቀጥላል፡፡ እኛ ዐረፍተ ዘመን ሲገታን ዘላለማዊ አባት ሥራውን ይፈጽማል፡፡ ሥራው የእኛ አይደለም፣ ሥራው የእግዚአብሔር ነው፡፡ እግዚአብሔር በሞት እንኳ የሚያልፉ ልጆቹን ወደ ዕረፍታችሁ ግቡ ይላል እንጂ ሥራዬን ትታችሁ እንዴት መጣችሁ; አይልም፡፡ እግዚአብሔር ሥራውን በዘመናት ሁሉ ይቀጥላል፡፡ እኔ ባልፍ አገልግሎቱ ምን ይሆናል? እኔ ባልኖር ልጆቼ ምን ይሆናሉ? እንላለን፡፡ ከእኛ የሚጠበቀው የዛሬን ድርሻ መወጣት ነው፡፡ እኛ ስናልፍ የማያልፈው ጌታ ለአገልግሎታችን፣ ለልጆቻችን ይኖርላቸዋል፡፡ እንደውም እግዚአብሔር በሙሉ ድርሻ ያን ቀን ይቆማል፡፡ ዛሬ ግን በሙሉነት እንዳያልፍ የእኛ አለማመንና ጭንቀት መንገዱን ዘግቶበታል፡፡ ዮሐንስ በገዢዎች ቢታሠር አትደንግጡ፤ የማይታሠረው የነገሥታት ንጉሥ ሥራውን ይቀጥላል፡፡

Wednesday, August 5, 2015

“ ብርሃን ወጣላቸው”(ማቴ. 4÷16)

                                             ሐሙስ ሐምሌ 30 / 2007 ዓ.ም.
ብርሃን ሕይወት ላለው ነገር ሁሉ አስፈላጊ ነው፡፡ ለሰው ልጆች፣ ለእንስሳት፣ ለእጽዋት ሁሉ ብርሃን ከህልውና ጋር ተያያዥ ነው፡፡ ትልልቅ ግድቦች የሚገነቡት፣ የኒውክለር ተቋማት የሚታነጹት የመጀመሪያው የብርሃን ጥያቄን ለመመለስ ነው፡፡ ዘመናዊው ዓለም እንዲመልሰው ከሚፈለገው ጥያቄ አንዱ በቂ የኃይልና የብርሃን አቅርቦትን ማፍጠን ነው፡፡ ከመቼውም ጊዜ ይልቅ ይህች ዓለም የብርሃን ጥገኛ ሆናለች፡፡ በመቅረዝ፣ በኩራዝ የማይጠቁ ጨለማዎች በዓለም ላይ ተከስተዋል፡፡ ያማሩ ሕንጻዎች ቢገነቡ በመጨረሻ ብርሃን ካላገኙ ዋጋቸው የወደቀ ነው፡፡ ስለዚህ ለውድ ነገሮች እንኳ ዋጋ የሚሆናቸው የኤሌክትሪክ ብርሃን ማግኘት ነው፡፡ የብርሃን መገኛው ኃይል ነው፡፡ ኃይል በሌለበት ብርሃን ሊኖር አይችልም፡፡
በዚህ ዓለም ላይ የተፈጥሮና ሰው ሠራሽ ብርሃናት አሉ፡፡ የተፈጥሮ ብርሃናት የማይከፈልባቸው ሲሆኑ ሰው ሠራሽ ብርሃናት ግን ብዙ ክፍያ የሚጠይቁ ናቸው፡፡ በአሁን ዘመን ያሉ ነገሥታት እያንዳንዱን ሰው ቢያንስ የአንድ አምፑል ባለቤት ማድረግ እንደ ሰብአዊ መብት፣ እንደ ፍትሐዊ የሀብት ክፍፍል እያዩት በመሆኑ ደስ ይላል፡፡ ብርሃን ማግኘት ከሰብአዊ ጥያቄና መብት አንዱ ተደርጎ መታሰቡ ይደንቃል፡፡

ብርሃን የተለያዩ ጠቀሜታዎች አሉት፡፡ ብርሃን የዘመን መስፈሪያ ነው፡፡ ዘመን የሚቆጠረው በፀሐይና በጨረቃ ዑደት ነው፡፡ ያለ ብርሃን ዘመን ሊቆጠር፣ ታሪክ ሊነገር አይችልም (ዘፍ. 1÷14)፡፡ ብርሃን ለተሟላ አካላዊ ዕድገት አስፈላጊ ነው፡፡ ሕጻናት ፀሐይ መሞቅ አለባቸው፣ እስረኞች የፀሐይ ብርሃን ማግኘታቸው አንዱ የሰብአዊ አያያዝ መለኪያ ነው፡፡ ዕጽዋት ያለ ፀሐይ ብርሃን የተሟላ ዕድገት አይኖራቸውም፡፡ ስለዚህ እያንዳንዱ ዕጽዋት የፀሐይ ብርሃን ወዳለበት ይዞራል፡፡ በቂ የፀሐይ ብርሃን በማይገኝባቸው በረዷማ አገሮች ላይ ከፀሐይ ብርሃን የሚገኘውን ጥቅም የሚተካ ኪኒን መዋጥ ግዴታቸው ነው፡፡ አሊያ የተስተካከለና የጠነከረ አጥንት ሊኖራቸው አይችልም፡፡ ዓይን የራሷ ብርሃን የላትም፣ ይህች ዓይናችንም የፀሐይ ብርሃን ካላገኘች ልትጨልም ትችላለች፡፡ ብዙ እስረኞች የፀሐይ ብርሃን በሌለበት ስፍራ በመታሠር ዕውር እንደሆኑ እናውቃለን፡፡ ብርሃን ሥራ ለመሥራት ወሳኝ ነው፡፡ ምንም ታላላቅ ዕቅዶች ቢኖሩን ፀሐይና ጨረቃ ከጨለሙ ልናከናውነው አንችልም፡፡ ራሳችንን እንኳ የምናየው በብርሃን ነው፡፡ ብርሃን ደስታ ነው፧ ክረምቱ አልፎ በጋው ሲመጣ የታመሙት እንኳ ከአሁን በኋላስ አልሞትም ይላሉ፡፡ በብርሃን ውስጥ የሕይወት ተስፋ አለ ማለት ነው፡፡

Friday, July 31, 2015

መንገድ አለው (ክፍል 6)


                                       ዓርብ ሐምሌ ፳፬/ ፳፻፯ ዓ/ም
በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከምናገኛቸው ጠጋኝ ጥቅሶች አንዱ እንዲህ ይላል፡- “በውኃ ውስጥ ባለፍህ ጊዜ ከአንተ ጋር እሆናለሁ÷ በወንዞችም ውስጥ ባለፍህ ጊዜ አያሰጥምህም& በእሳትም ውስጥ በሄድህ ጊዜ አትቃጠልም& ነበልባሉም አይፈጅህም” (ኢሳ. 43÷2)፡፡
ብዙዎች በብዙ ነገሮች ብቸኝነት ይሰማቸዋል፡፡ እየከፈሉ የሚማሩ ትምህርቱን የምማረው ያለማንም ረዳት ነው፣ ለእኔ ያለሁት እኔ ብቻ ነኝ በማለት ዕንባ ቀረሽ ንግግር ይናገራሉ፡፡ ለልፋታቸው የደስታ ምላሽ በማይሰጠው ትዳራቸው ያዘኑ የምለፋው ለማን ነው? ብለው ሁሉን በትነው ለመሄድ ይዘጋጃሉ፡፡ ለሥራ እየጠፉ ለደመወዝ ቀን በማይጠፉ ሠራተኞች ያዘኑ ሰው እንዴት ለምኖ ያገኘውን ነገር እንደ ቀላል ይበትነዋል? በማለት ይተክዛሉ፡፡ በአገልግሎት ወንበር ተቀምጠው ሲያፌዙ በሚውሉ ያዘኑ ብቻዬን የመኸሩን ሥራ እንዴት እገፋዋለሁ? ይላሉ፡፡ የስብሰባ ጀግና የተግባር ሽባዎች በሆኑ ሰዎች ያዘኑ የሚያወራ ሳይሆን የሚሠራ ማን ነው? ይላሉ፡፡ ስለአገር ጥቅም የሚለፉ እነርሱ የገነቡትን ሌሎች ሲያፈርሱት ይህች አገር የእነርሱስ አይደለችም ወይ? በማለት ተስፋ ይቆርጣሉ፡፡ ሕመሙ ቢለያይም ሕመም ግን ባለበት ዘመንና ዓለም መጽናናትን የሚሰጠን ድምፅ “ከአንተ ጋር እሆናለሁ” የሚለው ነው፡፡
የብቸኝነት ስሜት፣ ብቻዬን ነኝ የሚለውን ነገር አምኖ መቀበል ምን ያህል ስቃይ እንዳለው ያለፉበት ያውቁታል፡፡ ብቸኝነት ከከተማ በመውጣት፣ በዱር ውስጥ በመቀመጥ የሚወጣ ስሜት አይደለም፡፡ ብቸኝነት ጸጥታ የሚወልደው ሳይሆን በትዳር ውስጥ በደማቅ ከተማም የሚሰማ የስቃይ ድምጽ ነው፡፡

ከእኛ ጋር የሚወስኑ፣ ከእኛ ጋር ሥራ የሚጀምሩ፣ ከእኛ ጋር የሚጓዙ ብዙዎች ሊሆኑ ይችላሉ፡፡ ከእኛ ጋር የሚሆኑ ግን ማግኘት ከባድ ነው፡፡ ከአሳባችን ጋር ማሰብ የማይችሉ፣ ከቃላችን ጋር መናገር የሚሳናቸው፣ ከተግባራችን ጋር መሥራት የማይችሉ ብዙዎች ናቸው፡፡ ስለዚህ ከእኛ ጋር ሊሆኑ አይችሉም፡፡ ለሥራችን ሞራል ለመስጠት “አይዟችሁ በአሳብ ከእናንተ ጋር ነን” የሚሉ ብዙዎች ናቸው፡፡ ነገር ግን ይህ ቃል የቋንቋ ማሳመሪያ እንጂ ብዙ እውነትነት የለውም፡፡ በሩቅ የሚያስቡን ሳይሆን በሩቅ የሚጸልዩልን ለእኛ ዋጋ አላቸው፡፡ እግዚአብሔር ግን ከእኛ ጋር ይሆናል፡፡ የምናመልከው አምላካችን ሁሉ በሁሉ ነው፡፡ ከለማኝ ጋር የሚለምን፣ ከሰጪ ጋር የሚሰጥ፣ ከተከሳሽ ጋር የሚከሰስ፣ ከዳኛ ጋር ሆኖ የሚፈርድ፣ ከመንገደኛ ጋር የሚጓዝ፣ ቀድሞ ደርሶ የሚቀበል፣ ከአልቃሾች ጋር የሚያዝን በአጽናኞች አንደበት የሚያረጋጋ፣ ከነቢያት ጋር የሚተነብይ፣ ፍጻሜውን ከሐዋርያት ጋር የሚሰብክ፣ በሰባኪ አፍ የሚናገር፣ በአማንያን ልብ የሚያትም. . . ሁሉ በሁሉ የሆነ አምላክ ነው፡፡ ይህ አምላክ ከእናንተ ጋር እሆናለሁ ይላል፡፡