Wednesday, September 20, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 174/

 የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ረቡዕ መስከረም 10 / 2010 ዓ.ም.


የእግዚአብሔር ልጅ ድምፅ

“እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ ሙታን የእግዚአብሔርን ልጅ ድምፅ የሚሰሙበት ሰዓት ይመጣል እርሱም አሁን ነው፤ የሚሰሙትም በሕይወት ይኖራሉ” /ዮሐ. 5፡25/፡፡

ጌታችን አሁንም አጽንዖት እየሰጠ ነው ፡፡ ሰዎች እውነተኛ ሕልም ከሆነ ይደገማል ይላሉ ፡፡ መድገም ማጽናት ነውና ፡፡ ከእግዚአብሔር የሆኑ መልእክቶች አጽንኦት አላቸው ፡፡ አንዱን መልእክት በተለያየ ድምፅ እንሰማዋለን ፡፡ የሰማነው ወይም የተሰማን መልካም አሳብና መንገድ ከእግዚአብሔር መሆኑን ለማረጋገጥ ቢያንስ አራት ነገሮች አስፈላጊ ናቸው፡-

1-  እንደ ቃሉ መሆኑን ማረጋገጥ
2-  በጉዳዩ ላይ መጸለይ
3-  መንፈሳውያን አባቶችን ማማከር
4-  የልብን ሰላም ማዳመጥ ወሳኝ ናቸው ፡፡

Tuesday, September 19, 2017

ሰነፍ አዋቂ ፣ ቸልተኛም ባለ ድል አይሆኑም

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ እሑድ መስከረም 7/2010 ዓ.ም

www.ashenafimekonen.blogspot.com

አባ እንጦንስ በበረሃ በሚኖርበት ጊዜ ብዙ የኃጢአት አሳቦች እየመጡበት መፈተን ጀመረ ፡፡  ወደ እግዚአብሔርም ጸለየ ፡- “ጌታ ሆይ ከዚህ ክፉ አሳብ መዳን እፈልጋለሁ ፣ እነዚህ የኃጢአት አሳቦች ግን ሊለቁኝ አልቻሉም፡ ይህን የፈተና ጊዜ እንዴት ማለፍ እችላለሁ ? ” በማለት ጠየቀ፡፡ ከትንሽ ቆይታ በኋላ ተነሥቶ ለመሄድ ሲል እርሱን የሚመስል አንድ ሰው በተግባረ ዕድ ተጠምዶ አየ ፡፡ ከሥራው ቀጥሎ ይጸልያል ፣ እንደገና ሥራውን ይሠራል ፣ ገመዱን ይጎነጉናል ፡፡ በመቀጠልም ለጸሎት ይነሣል ፡፡ ያ በትጉህ ሠራተኛ አምሳል የተገለጠው ግን እንዲያጽናናውና እንዲያርመው የተላከው መልአከ እግዚአብሔር ነው ፡፡ መልአኩም ቅዱሱን ፡- “ይህን አድርግና ትድናለህ” አለው ፡፡

ተግባረ ሥጋ የሰው ልጅ ከተፈጠረበት ዓላማ አንዱ ነው ፡፡ እግዚአብሔር አምላክ አዳምን በገነት ያስቀመጠው ተኝቶ እንዲበላ አይደለም ፡፡ “እግዚአብሔር አምላክም ሰውን ወስዶ ያበጃትም ይጠብቃትም ዘንድ በዔድን ገነት አኖረው” ይላል /ዘፍ. 2፡15/፡፡ ገነት ሥራ ካለ እዚህ ምድር ላይማ ግድ ነው ፡፡ አዲስ ኪዳንም፡- “ሊሠራ የማይወድ አይብላ” የሚል ትእዛዝ አስተላልፏል /2ተሰ. 3፡10/፡፡ በገዳምም ፡- “ሥራ የፈታ መነኩሴ ቆቡን ቀዶ ይስፋ” የሚል ትእዛዝ አለ ፡፡ ምክንያቱም ሥራ ሲፈታ ክፉ አሳብ ይፈታተነዋል ለማለት ነው ፡፡ ከተሜውም ሥራ ከፈታ ንጹሕ ጨርቁን መልሶ ቢያጥብ የተሻለ ነው ፡፡ “ሥራ ከምፈታ ልጄን ላፋታ” የሚባለው ሥራ የፈታ ሰው እልል ብሎ የዳራትን ልጅ ኡኡ ብሎ እንደሚያፋታ የሚያሳይ ነው ፡፡አእምሮ በአንድ ጊዜ ብዙ አሳቦችን ያስባል ፡፡ አእምሮ ከመደበኛ ሥራ ባሻገርም በንባብ ፣ አካባቢን በማሳመር ፣ ራስን በመጠበቅ ወይም በንጽሕና ማረፍ ይገባዋል ፡፡ ማረፍ ማለት ከሥራ መለየት ሳይሆን በሥራ ማረፍ የተሻለ ነው ፡፡ ተፈጥሮአችን ተቀምጠን ስንነሣ እንድንታደስ ሁነን ነው፡፡ በተቀመጥን ቊጥር ዕረፍት አለ ፡፡ ሰው እንደ ደከመው ቢቀር ምን ይሆን ነበር ? ዕረፍትን ስንቆም ፣ ስንቀመጥ ፣ ስንተኛ ያዘጋጀልን አምላክ ስሙ ቡሩክ ይሁን !

ሰይጣናዊ አሳቦች ከሚመጡበት መንገድ አንዱ ሥራ ፈትነት ነው ፡፡ “ሥራ የፈታ አእምሮ የሰይጣን ወርክ ሾፕ ነው” የሚባለው ለዚህ ነው ፡፡ የኃጢአት አሳቦች ፣ ጭንቀቶች የሚመጡት ሥራ ስንፈታ ነው ፡፡ ሥራ ስንፈታ አካላችን ይተሳሰራል ፡፡ ደማችን በቅጡ አይዘዋወርም ፡፡ አካላዊ ጫናችን አእምሮአዊ ጫናም እያስከተለ ይመጣል ፡፡ የክብደት መጨመርም ባለመንቀሳቀስ ይመጣል ፡፡ ጡንቻዎቻችን  ካልሠራንባቸው ይሟሟሉ ፡፡ ስንሠራ ግን ይበረታሉ ፡፡ ፀሐፊውም ከጽሑፉ አጠገብ የሚበላና የሚሠራ ቢያስቀምጥ ፤ ጸሎተኛውም ከጸሎቱ ቀጥሎ ተግባረ ዕድ ቢያከናውን እየበረታ ይመጣል ፡፡ ነገን ለማረፍ ዛሬ መሥራት ይገባል ፡፡ የሠሩ አገሮች ዛሬ የሚያግዙ ማሽኖችን ፣ እንኳን ሰውን እንስሳን የሚያሳርፉ መንኮራኩሮችን ሠርተዋል ፡፡ ኑሮአቸውን ቀላል አድርገዋል ፡፡ እነርሱ ዛሬም ሌት ተቀን እየሮጡ ነው ፡፡ እኛ ግን ዳዴ በምትል አህጉር ውስጥ ተቀምጠን በስንፍና ተይዘናል ፡፡ የትርፍ ሰዓት ጉዳዮችን ዋና አድርገን ቀኑን በሙሉ ስለ ኳስ እናወራለን ፡፡ ከምግብ ቀጥሎ የሚወራውን ምግብ አድርገን ይዘናል ፡፡ ባዕድ አገር ላይ ስንሄድ ብዙ እንሠራለን ፡፡ ጉልበታችንን ግን ለአገራችን ነፍገናታል ፡፡ “የአገሬ አገሯ የት ነው” የሚል ርእስ ሰምቻለሁ ፡፡ ቻይኖች፡- “ኢትዮጵያውያን ሌላ አገር አላቸው ወይ ?” አሉ ይባላል ፡፡

መሥራት የአእምሮ እርካታን ያመጣል ፡፡ የነፍስ ኃይል የሆነውን አሳብን ያሳርፋል ፡፡ የመሥራት ክፍያው ገንዘብ ብቻ አይደለም ፣ ኅሊናን መያዙም ነው ፡፡ በተሰጠን እንትጋ ፡፡ ሳንሠራ ታገኛላችሁ የሚሉንን እኛን የሚያራቁቱን እንጂ የሚጠቅሙን አይደሉም ፡፡ ምክንያቱም ቀጥሎ ገንዘብ አምጡ ይላሉ ፡፡ ይሁንላችኋል ይሉናል ፤ እነርሱ ግን የሚሆንላቸው በእኛ ኪስ ነው ፡፡ “አገልግሎት ቢሆን በአገልግሎታችን እንትጋ፤ የሚያስተምርም ቢሆን በማስተማሩ ይትጋ፤ የሚመክርም ቢሆን በመምከሩ ይትጋ፤ የሚሰጥ በልግስና ይስጥ፤ የሚገዛ በትጋት ይግዛ፤ የሚምር በደስታ ይማር” /ሮሜ. 12፡7-8/፡፡ ስንፍና ድህነትን ፣ ቸልታም እርግማንን ያመጣል ፡፡ ሰነፍ አዋቂ ፣ ቸልተኛም ባለ ድል አይሆኑም ፡፡

ሴትዬዋ ጥጡን ባዝተው በመሶብ ላይ ከምረውታል ፡፡ ሰነፉን ሰው ጠርተው አንሣው ሲሉት አልችለውም አለ ፡፡ ሲቆጡት አነሣለሁ ብሎ መሶቡን ገና ሊነካው ሲል ነፋሱ አመለጠው ፡፡ እውነቱ መክበዱ ሳይሆን ኅሊናው ትንሹን ማክበዱ ነው ፡፡ ስንፍናም የተሳነን ነገር ማለት አይደለም፡፡ ሳይሞክሩ ደከመኝ ማለት ነው ፡፡ የዐሥር ደቂቃ መንገድን ሠላሳ ደቂቃ ታክሲ የምንጠብቅ ስንቶች ነን ? ለመቶ ብር ጉዳይ ሁለት መቶ ብር ጉቦ የምንከፍል አያሌ ነን ፡፡ ደመወዛችንን ረስተን  ባለ ጉዳዩን ይህን ያህል አምጣ የምንል ፣ ጉቦ መብት የመሰለን ስንት ሃይማኖተኞች አለን ፡፡  

ሰውዬው እዚህ ቦታ ሄደህ ፣ ይህን ይዘህ ና ተብሎ ይላካል ፡፡ ሳይሄድ ውሎ ምሽት ላይ ምን አደረግኸው ሲሉት ፡- “ሳስበው ፣ ሳስበው ደከመኝ” አለ ይባላል፡፡ አዎ ሳንሠራ ግን ስናስበው ከደከመን ስንፍና ነው ፡፡ ስንቀመጥ ቅርቡ ሩቅ ነው ፡፡ አንድ ርምጃ ስንራመድ ግን ወደ ግቡ እየተጠጋን ነው ፡፡


ሥራ ፈትነት ተሳዳቢ ያደርጋል ፡፡ የብዙ ተሳዳቢዎች ችግር ሥራ መፍታት ነው ፡፡ የምሰድበው ሰው አጣሁ እያሉ የሚጨነቁ የመንደር ሰዎች ብዙ ናቸው ፡፡ ሴትዬዋ የሚሳደቡት ሰው አላልፍ ብሎ ረፈደባቸው ፡፡/ይህንንም ሥራ ብለውት/ ታዲያ ነጠላቸውን ለብሰው ራቅ ወዳለ ሰፈር ሊሄዱ ሲሰናዱ አንድ ሰው “እንደምን አደሩ” ብሎ ድምፁን አሰማ ፡፡ ሲወጡ መንገድ አላፊ ነው ፡፡ ቆይ መጥቷል አሉና፡- “ባድር ባላድር ምን አገባህ?” ብለው ሰደቡት ፡፡ እርሱም “ለነገረኛ ሰው እንደምን አደሩም ነገር ነው” አለ ይባላል ፡፡ ባለጌ ቢሻለው እንጂ አይድንም እንደሚባለው ተሳዳቢዎች ክርስቶስ ካልለወጣቸው ፣ ሥራ ካላገኙ በሽታቸው ይቀጥላል ፡፡  

Tuesday, September 12, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 173/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ማክሰኞ መስከረም 2 / 2010 ዓ.ም.


መሻገር

“እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ ቃሌን የሚሰማ የላከኝንም የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው፥ ከሞትም ወደ ሕይወት ተሻገረ እንጂ ወደ ፍርድ አይመጣም” /ዮሐ. 5፡24/፡፡

ጌታችን ከሕይወት ጋር የተያያዘውን ነገር እውነት እውነት እላችኋለሁ በማለት አጽንዖት ይሰጣል ፡፡ ሰዎች እውነት እውነት ብለው የሚሰሙት ስለምድራዊ ነገር ሲነገራቸው ነው ፡፡ ስለ ሰማዩ ሲነገራቸው ግን “ጽድቅና ኩነኔ ቢኖርም ባይኖርም ፣ ከክፋት ደግነት ሳይሻል አይቀርም” በሚል ሂሳብ ነው የሚያዩት ፡፡ የሥጋ ሙላት ለነፍስ አይተርፍም ፤ የነፍስ ሙላት ግን ለሥጋ ይተርፋል ፡፡ ለዚህ ነው ጌታችን፡- “አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ፥ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል” ያለው /ማቴ. 6፡33/፡፡ ዋናው መንግሥቱ የተባለው እምነት ጽድቁ የተባለው በጎ ኅሊና ነው፡፡ ሌላው ተጨማሪ ነው ፡፡ በግዱም የሚመጣ ነው ፡፡ ባናምንም ፀሐይ ይወጣል ፣ ካላመንን ግን የሕይወት ብርሃን አይመጣም ፡፡ በአገግሎትም ዋናው ማመን ነው ፣ ምልክት ግን ተከታይ ነው ፡፡ ወንጌላዊው ማርቆስ ፡- “ጌታም ከእነርሱ ጋር ይሠራ ነበር፥ በሚከተሉትም ምልክቶች ቃሉን ያጸና ነበር” ብሏል /ማር. 16፡20/፡፡ እኛ እግዚአብሔርን እናምናለን ፣ ምልክት ደግሞ እኛን ይከተላል ፡፡ ዋናው ፈቃድን ለፈቃዱ ማስገዛት ወይም እግዚአብሔርን እረኛ ማደረግ ነው ፡፡ ከዚያ በኋላ ፡- “ቸርነትህና ምሕረትህ በሕይወቴ ዘመን ሁሉ ይከተሉኛል፥ በእግዚአብሔርም ቤት ለዘላለም እኖራለሁ” ብለን እንዘምራለን /መዝ. 22፡6/፡፡ እግዚአብሔርን ስንከተል ቸርነትና ምሕረት እኛን ይከተላሉ ፡፡ ቸርነትና ምሕረት ጸንተው እንዲኖሩ ደግሞ በእግዚአብሔር ቤት እንኖራለን ፡፡

Monday, September 11, 2017

አንቀጸ ብፁዓን

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ሰኞ መስከረም 1/2010 ዓ.ም
www.ashenafimekonen.blogspot.com

አንቀጸ ብፁዓን የተባለው ትምህርት ከተራራው ስብከት የመጀመሪያውን ክፍል ይዞ የሚገኝ ፣ ጌታችን ስለ ስምንት ብጽዕናዎች የተናገረበት ፣ ከማቴዎስ 5፡3-16 ያለው ክፍል ነው ፡፡ ጌታችን ይህንን ትምህርት ያስተማረው በተራራ ላይ ነው ፡፡ የትምህርቱ ጠባይም ስለ ከፍታ ሕይወት የሚናገር ነው ፡፡ እግዚአብሔር ያሰበልን የከፍታ ሕይወት የመሆን ሕይወት ነው ፡፡ ይህም የንብረት የበላይነት ሳይሆን የሕይወት ለውጥ ነው ፡፡ ይህም አዲስ ነገር ሳይሆን ሰው አስቀድሞ ሲፈጠር በእግዚአብሔር የታሰበለት የኑሮ መልክ ነው ፡፡ የተራራው ስብከት ከመቼውም ጊዜ ይልቅ ዛሬ አስፈላጊ ነው ፡፡ ምክንያቱም ሰዎች ራሳቸውን አስቀምጠው ጊዜና ገንዘባቸውን ለእግዚአብሔር ስለሚሰጡ ፣ ከመሆን ይልቅ ይሆንልኛል በሚል ተስፋ ስለ ተሞሉ ፣ በፍሬ ከመታወቅ ይልቅ በጸጋ ለመታወቅ ስለሚሽቀዳደሙ ትምህርቱ ትኩስ ርእስ ነው ፡፡ ብዙ ሰው የራሱን ኃጢአት ሳይሆን የሌላውን ኃጢአት እየተናዘዘ ፣ ተነሣሂ ከመሆን ሐሜተኛ ወደ መሆን ስላደገ ፤ በእግዚአብሔር ምሕረት ከሚጽናና በጎረቤቱ ስህተት የሚጽናና ስለበዛ ትምህርቱ የጊዜው ደወል ነው ፡፡ ሰው ፣ ሰውነት ሲጠፋው የሚያስታውሰው እግዚአብሔር ብቻ ነው ፡፡ እግዚአብሔር የሚያስፈልገን መንፈሳዊ ሁኖ ለመኖር ብቻ ሳይሆን ሰው ሁኖም ለመገለጥ ነው ፡፡ ዛሬ ምከሩኝ ብንልም በእውነት የሚመክር ካጣን ትምህርቱ አስፈላጊያችን ነው ፡፡ በስምንተኛ ሺህ መግቢያ ላይ በ1499 ዓ.ም ነሐሴ 7 ቀን ያረፉት ዐፄ ናዖድ ተናገሩ የተባለውን እናስታውስ፡-

Saturday, September 9, 2017

እነሆ፥ ክረምት አለፈ


እንኳን ከ2009 ዓ.ም ወደ 2010 ዓ.ም ከዘመን ዘመን በሰላም አሸጋገራችሁ !

“ውዴ እንዲህ ብሎ ተናገረኝ፡- ወዳጄ ሆይ፥ ተነሺ ውበቴ ሆይ፥ ነዪ ። እነሆ፥ ክረምት አለፈ፥ ዝናቡም አልፎ ሄደ ። አበቦች በምድር ላይ ተገለጡ፥ የዜማም ጊዜ ደረሰ፥ የቊርዬውም ቃል በምድራችን ተሰማ ። በለሱ ጐመራ፥ ወይኖችም አበቡ መዓዛቸውንም ሰጡ ወዳጄ ሆይ፥ ተነሺ ውበቴ ሆይ፥ ነዪ” /መኃ. 2፡10-13/ ።

ከተወደዱ የፍቅር ቅኔዎች አንዱ መኃልየ መኃልይ ዘሰሎሞን ነው ፡፡ ቅኔ ስለሆነ እስካሁን ድረስ ፍቺውን ማወቅ ቀርቶ የመዝሙሩን አድራሻ ማወቅም አስቸግሯል ፡፡ ቅኔ በመንፈሳዊ ዓለም የምሥጢር ቁጥር ነው ፡፡ ቅኔን ለመረዳት መንፈሳዊ እውቀትና ማስተዋል ያስፈልጋል ፡፡ ጌታችን በምሳሌ ማስተማሩ ፣ ነቢዩ ዳንኤል ፣ ነቢዩ ሕዝቅያስ ፣ ነቢዩ ዘካርያስ እና ወንጌላዊው ዮሐንስ ራእይን በሥዕላዊ መንገድ ማየታቸው መንፈሳዊውን ምሥጢር ከኢአማንያን ለመወሰር ነው ፡፡ ጌታችንም “ዕንቁዎቻችሁንም በእሪያዎች ፊት አትጣሉ”  ማለቱ ቃሉን በጥንቃቄ መያዝ እንዳለብን ያስረዳል /ማቴ. 7፡6/ ፡፡ ቅኔ ያለ ቦታው ማባከን ነው ፡፡ መኃልየ መኃልይ ዘሰሎሞንም ህብር የሆነ ፍቺ ያለው መዝሙር ነው ፡፡ መዝሙሩ በአንድ ወዳጅና በአንዲት ተወዳጅ መካከል ያለውን ምልልስ የያዘ ነው ፡፡ ይህ ወዳጅ ሁልጊዜ የሚወዳትን ውዱን ተነሺ ይላታል ፡፡ በፍቅር ዓለም ወንዶች የሚወዱት ንቁ ሴትን ነው ፡፡ ይህ ወዳጅ ግን የሚወዳት በሁሉ ነገር እየተኛች አስቸግራዋለች ፡፡ ስለዚህ በቁጣ ሳይሆን በፍቅር ድምፅ ይቀሰቅሳታል ፡፡ በወቅቱ መፈራረቅና በአትክልቱ መለምለም ልቧን ያነቃቃዋል ፡፡

ይህች ተወዳጅ የእያንዳንዳችን ነፍስ ስትሆን ወዳጅዋም ክርስቶስ ነው፡፡

ይህ ተወዳጅ ድምፁን እያሰማ ነው ፡፡ ይህ ወዳጅ የሚናገር ነው ፡፡ እርሱ ካልተናገረ ነፍስ አድራሻዋን ማወቅ አትችልም ፡፡ ስለ ራስዋም በዙሪያዋም ስለሚከናወነው ነገር አታውቅም ፡፡ ይህ ውድ የሚቀሰቅሳት  የሠራላትን ሥራ እያሳያት ነው ፡፡ በኀዘን ፣ በስብራት ውስጥ ተይዛ ወደ ውስጧም እያየች የምታነባዋን ነፍስ የወቅቱን መለወጥ ያበስራታል ፡፡ የአበቦችን ፍካት ፣ የወይኑን ማበብ ተመልከቺ ይህ ሁሉ እኮ ላንቺ ነው እያለ ይቀሰቅሳታል ፡፡ የእግዚአብሔርን መግቦት አለማስተዋል ትልቅ እንቅልፍ ነውና ተነሺ ይላታል ፡፡ ውበቴ ሆይ እያለ ይጠራታል ፡፡ እያንዳንዱ ምእመን የክርስቶስ መቅደስ ነውና በርግጥም ውበቴ ሆይ ይለናል ፡፡ ቤተ ክርስቲያን የክርስቶስ አካል ናትና ውበቴ ሆይ ይላታል ፡፡ በአገራችን ቋንቋ መልኬ ሆይ እያላት ነው ፡፡ ልጃቸውን መልኬ እያሉ የሚጠሩ ከመውለዳቸው በፊት ቆንጆ የነበሩ አሁን ግን ውበታቸው የረገፈባቸው ሰዎች ናቸው ፡፡ ስለ መልካቸው መርገፍ ብዙም አይጨነቁም ፡፡ ምክንያቱም ልጃቸውን አስገኝቷልና ፡፡ በቀራንዮ ውብ መልኩ ስለ እኛ ኃጢአት የረገፈው ክርስቶስም ውበቴ ሆይ ይለናል ፡፡ የእርሱ መጎሳቆል እኛን ወልዷልና ፡፡ ይህችን የተኛች ነፍስ የሚቀሰቅሳት በቀራንዮ ፍቅሩ ነው ፡፡

 ክረምቱ አለፈ ፣ ዝናቡም አልፎ ሄደ ይላታል ፡፡ ሰዎችን ያራራቀው ክረምት ፣ ከቤት መውጣትን የገታው የውኃ ሙላት ፣ ብርድና ጭጋግ የነበረበት ወራት አለፈ ፡፡ ፍርድ ቤቶችን ያዘጋው ፣ ፍትሕ ያሳጣው የወራቱ የሕይወትም ክረምት አለፈ ፡፡ ውበቴ ሆይ ተነሺ ፡፡ አዲስ ዘመን መጣ ፡፡ ያለፈውን የሚያስረሳ ቀን ተጨመረ ፡፡ ትላንት ላይ አትቆዪ ፣ ያልሆነልሽ ሳይሆን የሆነልሽን ተመልከቺ ፡፡ ውበቴ ሆይ ከብስጭት ፣ ከመጎዳት ስሜት ውጪ ፡፡ ከሰው የጎደለውን ሳይሆን ከእኔ የተሰጠሽን አስቢ ፡፡ ውበቴ ሆይ ከቂም ፣ ከበቀል ፣ ከቁጣ ወንበርሽ ተነሺ ፡፡ ያኛው ዓመት የእኔ አልነበረም አትበዪ ፡፡ ያንቺ የሆነው ብርሃን እየመጣ ነው ይላታል ፡፡ እውነተኛ ወዳጅ ብርሃን ያሳያልና የነፍስ ወዳጅ ክርስቶስ ለምስጋና ተነሺ ይላል ፡፡

ከላይ ዝናብ ፣ ከሥር ማጥ ፤ ከላይ በረዶ ከሥር ረግረግ የሆነበት መጠለያ ፣ መቆሚያ የጠፋበት ያ ክረምት አለፈ ፡፡ የሦስት ወር ጭጋግ በዘጠን ወር ብርሃን ተተካ ፡፡ ውበቴ ሆይ ስለማይመለሰው ትላንት ሳይሆን እየመጣ ስላለው ነገ ደስ ይበልሽ ፡፡ ከክረምቱ በረዶ የተነሣ ውበታቸውን የሸሸጉት አበቦች መስኩን እያለበሱ ነውና ውበቴ ሆይ ይህ ሁሉ ላንቺ ነውና ተነሺ ፡፡ አበባን በብርጭቆ እንጂ በሜዳ የሚዘረግፍ ወዳጅ ከቶ የለም ፡፡ እኔ ውድሽ ግን በዝርግፍ አበባ ፣ መስኩን በሞላው ቁንጅና እየጠበኩሽ ነው ፡፡ ራስሽን ካሰርሽት ጠባብ ጎጆ ፣ ዓለም ይህ ብቻ ናት ካልሽበት ስንጥቅ ዓለት ውጪና ያዘጋጀሁልሽ አስደናቂ ነገር ተመልከቺ ፡፡ አንቺ ስታዝኚ እኔ ደስ አይለኝም፡፡

 የዜማ ጊዜ ደረሰ ፡፡ የተሰደዱ ወፎች ፣ ክረምቱ ያሸሻቸው እነዚያ ወዳጆች ተመልሰው ሊመጡ ነው ፡፡ ማታ ያለያየውን ሰው ቀን ያገናኘዋልና ውበቴ ሆይ ተነሺ ፡፡ የሄዱ የሚመጡበት ፣ ያስለቀሱ የሚያዜሙበት ጊዜ ደረሰ ፡፡ በራሳቸው አልመጡም ፣ እኔ ላንቺ የሠራሁልሽን ብርሃንና ደስታ ሲያዩ ይኸው መጡ ፡፡ የቁርዬዎች ድምፅ ተሰምቷል ፡፡ ወታደራዊ ማርሹ አስተጋብቷል ፣ ንጉሥሽ መጥቷልና ውበቴ ሆይ ከጭጋጋማው ስሜት ውጪ፡፡ በለሱ እየጎመራ ነው ፡፡ ክርስቲያኖች በአዲስ ፍቅር የሚነቃቁበት ዘመን ደረሰ ፡፡ አፍንጫን የሚማርከው የአበቦች መዓዛ ፣  ልብን ደስ የሚያሰኘው ሽታ እየመጣ ነው ፡፡ ውበቴ ሆይ ተነሺ ፡፡ ውድሽ ክረምትን በበጋ ፣ ሌሊትን በቀን ፤ ኀዘንን በደስታ የሚለውጥ ነውና ውበቴ ሆይ ተነሺ ፡፡ እኔ ብዙ እያለኝ አንቺን እፈልጋለሁ ፤ ማንም የሌለሽ አንቺ ሆይ እኔን ፈልጊኝ ፡፡ በወቅቱ ፣ በፍጥረቱ ፣ በትልቅ ፣ በትንሹ እኔ እታያለሁ ፡፡ እንዳትታወኪም በቀኝሽ ቆሜአለሁ ፡፡ ማንም የማይሰጠውን ዘመን ይኸው ሰጥቼሻለሁ ፡፡

“እነሆ፥ ክረምት አለፈ፥ ዝናቡም አልፎ ሄደ ።…የዜማም ጊዜ ደረሰ ።”

     


Sunday, September 3, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 172/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ እሑድ ነሐሴ 28 / 2009 ዓ.ም.


ወልድ ሲነካ አብ ይነካ

“ሰዎች ሁሉ አብን እንደሚያከብሩት ወልድን ያከብሩት ዘንድ፥ ፍርድን ሁሉ ለወልድ ሰጠው እንጂ አብ በአንድ ሰው ስንኳ አይፈርድም። ወልድን የማያከብር የላከውን አብን አያከብርም” /ዮሐ. 5፡22-23/፡፡

ጌታችን በአብና በእርሱ መካከል ያለውን የፍቅር ቅርበት ፣ የሥልጣን እኩልነት እንዲሁም አብ እንደሚሠራ እርሱም እንደሚሠራ ፣ አብ ሕይወትን እንደሚሰጥ እንዲሁም ወልድም ሕይወትን እንደሚሰጥ ተናግሯል ፡፡ ወልድ ለሚወዳቸው ሕይወትን ይሰጣል የሚለውን ቃል ደግመን ማሰብ መልካም ነው፡፡ በዚህ ዓለም ላይ ብዙ ፍቅሮች አሉ ፡፡ አንዱም ፍቅር ግን ሕይወት መስጠት ፣ ሞትን መቅዘፍ አይችልም ፡፡ የሚያድን ፍቅር የክርስቶስ ብቻ ነው ፡፡ እርሱ ሕይወትን የሚሰጠውም ችሎታውን ለማሳየት ሳይሆን ፍቅሩን ለመግለጥ ነው ፡፡ በዓለም ላይ ስጦታዎች ስጦታ ላይሆኑ ይችላሉ ፡፡ የእርሱ ስጦታ ብቻ ስጦታ ነው ፡፡ ከፍጡር እጅ የማንቀበለውን ሕይወት ከእርሱ ተቀብለናል ፡፡ ሕይወትንም የሚሰጠን ከባሕርዩ ነው ፡፡ ያ ሕይወትም ዘላቂ የሚሆነው ከእርሱ ጋር እስካለን ድረስ ነው ፡፡