Thursday, July 28, 2016

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 73/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ሐሙስ ሐምሌ 21/ 2008 ዓ.ም.

እውነተኛው ሙሽራ

 አካል የሌለው ራስ እንደሌለ ፥ ሙሽሪት የሌለችውም ሙሽራ የለም ።  ጌታ በቅርበት ድምፅ አካል ፥ በፍቅር ድምፅ ሙሽሪት ያለን እኛ ነን ። በሰው ዓለም ሠርግ ይቀድማል ፥ ኑሮ ይከተላል ። ከሠርግ በኋላ ሙሽሪት ሚስት ፥ ሙሽራም ባል ይሆናል ። በክርስትናው ዓለም ግን ኑሮ ይቀድማል ፥ ሙሽርነት ይከተላል ። ሙሽርነት ለአንድ ቀን ነው ። የአንድ ቀን ንጉሥ ፥ የአንድ ቀን ንግሥት መሆን ነው ። ከዚያ ወዲያ ኑሮና ግብግብ ይጀምራል ። በመንፈሳዊው ዓለም ግን ኑሮ ይቀድማል ፥ ሙሽርነት ይከተላል ። ጌታችን ዳግም የሚመጣው አካሉ የተባለችውን ቤተ ክርስቲያን ሊሞሽራት ነው ። አንድ ሰው ሲያገባ ሙሽሪትን ከአባቷ ቤት ወደ አባቱ ቤት ይዞ ይሄዳል ። ጌታችንም ከምድራዊው ዓለም ወደ ሰማያዊ አባት የሚጠቀልለን ሙሽራችን ነው ። የወላጅ ቤት ምንም ቢጣፍጥ ቆይቶ ግን ቋንቋው የሚያቀያይም ፥ መቼ ነው የምትወጣው ? እየተባለ ቀን የሚቆጠርበት ፥ ቆሞ ቀር እየተባለ ስድብ የሚጎርፍበት ፥ ምንም ይሁን ብቻ ውጪልኝ የሚባልበት ነው ። ዓለም እንደ ወላጅ ቤት ነው ። ምንም ቢጣፍጥ መለየት አይቀርም ። ቋንቋ አላግባባ እያለ የተሳሳመ የሚነካከስበት የማለዳ ፀሐይ ነው ። ሰዎች በሰላም መኖር እያቃታቸው በሰላም በተለያየን እያሉ የሚሳሉበት ፥ሥራው አገልግሎቱ ቆሞ ቀር እየተባለ የሚተችበት ነው ። የነገሠም የጰጰሰም እኩል ከምስኪኑ ጋር የሚያነባበት ነው ። ጣሩ ሲበዛ “የተጨነቀችውን ነፍስ አሳርፍ” እየተባለ ጣፋጭ ጸሎት የሚጸለይበት ነው ። ዓለም የወላጅ ቤት ናት ። እንኳን መከራዋ ምቾቷም ይቆረቁራል ። የቀጠረን ያ ሙሽራ መጥቶ ወደ አባቱ ቤት ሲወስደን እረፍት ነው ። ምንም ይሁን የሚባልለት ሳይሆን ከማንም በላይ የሆነ ሙሽራ ነው ።

Tuesday, July 26, 2016

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 72/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ረቡዕ ሐምሌ 20/ 2008 ዓ.ም.

ከመጨረሻው ይጀምራል

እግዚአብሔር ከመጀመሪያ ይጀምራል ፥ ከመጨረሻም ይጀምራል ። ኦሪት ዘፍጥረት ከዮሐንስ ወንጌል ጋር ተመሳሳይ መሆኑን አንሥተናል ። ኦሪት ዘፍጥረት ሲጀምር ፡- “በመጀመሪያ እግዚአብሔር ሰማይንና ምድርን ፈጠረ” በማለት ነው /ዘፍ. 1፥1/ ። ሊቁ ዮሐንስ አፈወርቅ ከመሠረቱ ሳይሆን ከጉልላቱ መሥራት ጀመረ ይላል ። ምድራዊ ባለሙያ መጀመሪያ መሠረቱን ይደለድላል ፥ ከዚያ ወደ ጉልላቱ ይሄዳል ። እግዚአብሔር ግን ከሰማያት ጀምሮ ምድርን ይመሠርታል ። እግዚአብሔር ከመጨረሻው መጀመር ይችላል ። በቃና ዘገሊላ የሆነውም ይህ ነው ። ባለቀ ነገር ላይ ለዘመናት የሚተረክ ተአምራት ሠራ ። ጌታችን ለራሱ አንድ ቀን እንኳ አልኖረም ። ሠላሣ ዓመት እናቱን ሲያገለግል ነበረ ፥ ከሠላሣ ዓመት በኋላ ሰማያዊ አባቱን ሊያገለግል ወጣ ። ከሦስት ቀን በፊት በገዳመ ቆሮንቶስ ተርቦ ነበረ ። ረሀቡን ለማስታገሥ ግን ተአምራት አላደረገም ። አሁን ግን የሰዎችን ጉድለት ለመሙላት አምላካዊ ኃይሉን ይጠቀማል ። እርሱ በዘመኑ ሁሉ አንድ ቀን እንኳ ለራሱ አልኖረም ። ዛሬ ለራሴ አልኖርኩም የሚሉ ብዙ እሮሮዎች ይሰማሉ ። ለራሳቸው በእውነት ያልኖሩ ሰዎች ክርስቶስን መስለውታል ።

Monday, July 25, 2016

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 71/


የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ዓርብ ሐምሌ 18/ 2008 ዓ.ም.

የመጀመሪያው ተአምር

“ኢየሱስ ይህን የምልክቶች መጀመሪያ በገሊላ ቃና አደረገ፤ ክብሩንም ገለጠ፥ ደቀ መዛሙርቱም በእርሱ አመኑ” /ዮሐ. 2፥11/ ።

ብሉይ ኪዳንና አዲስ ኪዳን እንደ ሰምና ወርቅ ፥ እንደ ዋዜማና በዓል ፥ እንደ ጥላና አካል ፥ እንደ ምሳሌና እውነት ፥ እንደ ተስፋና ፍጻሜ ፥ እንደ ማጫና ሙሽርነት ፥ እንደ መርፌና ክር የተያያዙና የተሳሰሩ ኪዳናት ናቸው ። ወርቁ ከሌለ ሰሙ ቀላጭ ፥ በዓሉ ከሌለ ዋዜማው ሁካታ ፥ አካሉ ከሌለ ጥላው ምትሐት ፥ እውነቱ ከሌለ ምሳሌው ጉንጭ አልፋ ፥ ፍጻሜው ከሌለ ተስፋው ሐሰተኛ ፥ ሙሽራው ካልመጣ ማጫው መሳደቢያ ፥ ክሩ ከሌለ መርፌው መውጊያ እንደሆነ አዲስ ባይመጣ ብሉይ ኪዳን እንዲህ በሆነ ነበር ። በብሉይ ኪዳን ክርስቶስን የሚመስል ሙሴ ነው ። ወንጌላዊውም ሙሴን በአንጻራዊነት በማቆም ክርስቶስ የበለጠውን ኪዳን እንዳቆመ ተናግሯል ። “ሕግ በሙሴ ተሰጥቶ ነበርና፤ ጸጋና እውነት ግን በኢየሱስ ክርስቶስ ሆነ” ብሏል /ዮሐ. 1፥17/። ራሱ ሙሴም “አምላክህን እግዚአብሔርን በኮሬብ ስብሰባ ተደርጎ በነበረበት ቀን፦ እንዳልሞት የአምላኬን የእግዚአብሔርን ድምፅ ደግሞ አልስማ፥ ይህችን ታላቅ እሳት ደግሞ አልይ ብለህ እንደ ለመንኸው ሁሉ፥ አምላክህ እግዚአብሔር ከአንተ መካከል ከወንድሞችህ እንደ እኔ ያለ ነቢይ ያስነሣልሃል እርሱንም ታደምጣለህ” ብሏል /ዘዳ. 18፥15/ ። የእስራኤል ልጆች በኮሬብ የተገለጠውን የእግዚአብሔር ክብር መቋቋም ስላቃታቸው እግዚአብሔር በሥጋ እንደሚገለጥ ሙሴ እየነገራቸው ነው ። የእስራኤል ልጆች ከግብጽ ባርነት ነጻ መውጣት የመዳን ፍጻሜ እንደሆነ እንዳያስቡ ከነፍስ ባርነት ነጻ የሚያወጣው ጌታ እንደሚመጣ ገለጠላቸው ። የእሳት ነበልባሉን ፥ የኮሬቡን ግርማ አስበው እንዳይደነግጡ እንደ እኔ ያለ ነቢይ ያስነሣልሃል አላቸው ። ስለዚህ የሙሴን ሕይወትና ኑሮ ሲያስቡ ክርስቶስን ለማወቅ አይቸገሩም ። ጥቂት ማነጻጸሪያዎችን ብናይ ፡-

Thursday, July 14, 2016

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 70/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ዓርብ ሐምሌ 9/ 2008 ዓ.ም.


… የውኃ በዓል

13- የሰላም ውኃ ፡-

 ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እንደሚሞት በተናገረ ጊዜ ደቀ መዛሙርቱ ልባቸው ታወከ ። ፍጹም ወደውታልና ፍጹም ተስፋ አድርገውታልና ሁሉም ነገር ጨለማ ሆነባቸው ። መሞቱ ብቻ ሳይሆን መሄዱም ተጨማሪ ስቃይ ሆነባቸው ። እርሱ ግን መንፈስ ቅዱስን እንደሚልክላቸው በመንገር አጽናናቸው ። መጽናናት ከኪሣራው እኩል ወይም የሚበልጥ ካሣ በማግኘት ማረፍ ነው ። የሚሄደውን ጌታ በሙሉነት በመተካት ሊያጽናናቸው የሚችለው መንፈስ ቅዱስ ብቻ ነው ። ምክንያቱም መንፈስ ቅዱስ ከወልድ ጋር እኩል ነውና ። ጌታችን ሌላም ተስፋ ሰጣቸው ፡- ሰላሜን እሰጣችኋለሁ ሰላሜን እተውላችኋለሁ በማለት አረጋጋቸው /ዮሐ. 14፥26/ ። ሰላም የእርሱ መለኮታዊ ገንዘብ ናት ። የሰላም አድራሻዋ ከሰማይ ነው ። በዓለም ላይ ያለው ሰላም የሚመስል እንጂ እውነተኛ ሰላም አይደለም ። የውስጡን ጩኸት ላለመስማት በውጫዊ ጩኸት ውስጥ መደበቅ ነው ። ማደንዘዣ መፈወሻ አይደለም ። ማደንዘዣ ሲለምድ የማደንዘዝ አቅሙን እያጣ ይመጣልና ተጠቃሚው መሰቃየት ይጀምራል ። የእግዚአብሔር ሰላም እንደ ወንዝ ነው ። በነቢዩ በኢሳይያስ ፡- “ትእዛዜን ብትሰማ ኖሮ፥ ሰላምህ እንደ ወንዝ ጽድቅህም እንደ ባሕር ሞገድ በሆነ ነበር” ይላል /ኢሳ. 48፥18/ ። ወንዝ የማያቋርጥ ነው ፥ የእግዚአብሔርም ሰላም ለዘወትር ነው ። ወንዝ ግዛት አልፎ ያረካል ፥ የእግዚአብሔርም ሰላም ለሌሎች ይተርፋል ። ወንዝ ሳይሰስት ይፈስሳል ፥ የእግዚአብሔርም ሰላም በነጻ ለሁሉ ይናኛል ። ወንጌላዊው ስለዚህ የሰላም ወንዝ ይናገራል ። የሰላም መሠረቱ በእግዚአብሔር ማመን ነው ።

Tuesday, July 12, 2016

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 69/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ረቡዕ ሐምሌ 6/ 2008 ዓ.ም.

… የውኃ በዓል
/ካለፈው የቀጠለ/

የዮሐንስ ወንጌል ስለ ውኃ በእያንዳንዱ ምዕራፍ ይናገራል ። ውኃ የእግዚአብሔር ስጦታን ፥ ጥልቅ ስሜትን ፥ ፍሬያማ ሕይወትን ያመለክታል ። ባለፈው ጽሑፋችን ዘጠኙን ለማየት ሞክረናል ። በዛሬውም መልእክታችን የቀሩትን የውኃ ትንታኔዎች እናያለን ።

10- የኀዘን ውኃ ፡-

ጌታ በአልዓዛር ሞት ላይ መገኘቱ ልቅሶ ሊደርስ መስሎአቸዋል ። እርሱ ግን ልቅሶን ይሽራል እንጂ ልቅሶን አይደርስም ። የአልዓዛር እህቶች መታመሙን ወደ ጌታ ልከው ነበር ። እስካሁን ያለው እምነታቸው ጌታ የታመመን እንደሚፈውስ ነው ። ጌታችን ግን የበለጠውን ሊያሳያቸው ዘገየ ። እርሱ ሙት አንሣ ነው ። አልዓዛር ከተቀበረ አራት ቀን ሆነው ። ዕለቱን ቢመጣና ቢያስነሣው ኖሮ ደንግጠን ጮህን እንጂ ሙቀቱ አልበረደም ነበር ይባል ነበር ። ጌታ ግን አስተዛዛኝ ሁሉ ከተበተነ በኋላ በአራተኛው ቀን መጣ ። ሰው ሲጨርስ እርሱ ይጀምራል ። አስተዛዛኝ ሲበተን እርሱ ይመጣል ። ጌታችን በመጣ ጊዜ የአልዓዛር እህቶች እንባቸውን ማፍሰስ ጀመሩ ። ጌታም ሩኅሩኅ ነውና እንደሚያስነሣው እያወቀ እንኳ አለቀሰ ። በሕይወቱ እንደ ሳቀ አልተጻፈም ። ሁለት ጊዜ ግን እንዳለቀሰ ተጽፏል ። የመጀመሪያው በአልዓዛር መቃብር ላይ ያፈሰሰው እንባ ነው ። ሁለተኛው ኢየሩሳሌምን ባየ ጊዜ የጥፋቷን ዘመን ተመልክቶ ያለቀሰው ልቅሶ ነው /ሉቃ. 19፥41/። ወንጌላዊው ስለዚህ ጥልቅ ውኃ ዘግቦልናል /ዮሐ. 11፥35/ ።

11- የሽቱ ውኃ ፡-

አልዓዛር ከሞት ከተነሣ በኋላ የጌታችን የሞት ጊዜ እየተፋጠነ መጣ። ሌሎች ሲነሡ የአገልጋዮች ሞት ግን እየተፋጠነ ይመጣል ። የአልዓዛር እህት ማርያም ዋጋው እጅግ የከበረ ጥሩ የናርዶስ ሽቱ ንጥር ወስዳ የኢየሱስን እግር ቀባችው ። የወሰደችው ሽቱ እጅግ ውድ ሲሆን ለአንገት እንኳ የሚሰስቱለት ነው ። ለጌታ ግን ለእግሩም አይበቃም ነበር ። እግሩ ላይ ካፈሰሰች በኋላ እንደገና አነሰባትና በጠጉሯ አበሰችው ። በትክክለኛው ጊዜ ትክክለኛውን ስጦታ አመጣች ። አይሁድ ሰው ከሞተ በኋላ መቃብሩ ላይ ሽቱ ይቀባሉ ። የተከበሩ ሴቶችም ጌታን ሊቀቡ ወደ መቃብሩ ገስግሰዋል /ማር. 16፥1/ ። እርሱ ግን እኩለ ሌሊት ተነሥቶ ስለነበር አላገኙትም ። እርሱ ለሙት የሚገባን ስጦታ ሳይቀበል ተነሣ ። ሕያው ነውና የማርያምን ሽቱ በሕያውነት ተቀበለ /ዮሐ. 12፥1-8/ ።

ሽቱ ያላቸው ብዙዎች ናቸው ። ብዙዎቹ ይህን ሽቱ የሚያስታውሱት ወዳጃቸው የሞተ ቀን ነው ። በሕይወቱ ሊቀቡት አልቻሉም ። ጊዜ ያልፍና አዝነው ይቀራሉ ። በቁም ማጽናናት ፥ በቁም መረዳዳት የማርያም ሽቱ ነው ።

12- የእግር ውኃ ፡-

ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የመጨረሻውን እራት ከበሉ በኋላ የደቀ መዛሙርቱን እግር ለማጠብ ከማዕድ ተነሣ ። እግር ማጠብ በእስራኤል ልማድ የባሪያ ተግባር ነው ። ባሪያውም እግር ለማጠብ ስለሚጸየፍ ቀድሞ እራቱን ይበላ ነበር ። ባጠበ እጁ ላለመብላት ይጠነቀቃል ። እራቱን ሳይበላ ማጠብ ግድ ከሆነበት ግን ጦሙን ማደር ይመርጣል ። ጌታችን እግር ያጠበው ከማዕድ ተነሥቶ ሲሆን ካጠበ በኋላ ግን ወደ ማዕዱ ተመልሷል /ዮሐ. 13፥1-11/ ። ባሪያ እግር ቢያጥብ የጌታውን ነው ። ጌታችን ግን እግር ያጠበው የደቀ መዛሙርቱን ነው ። ታላቅ ትሕትናን ገለጠ ። ጴጥሮስ አታጥበኝም ብሎ ነበር ። ጌታ ግን ግድ መሆኑን ሲነግረው እጄንና ራሴንም እጠበኝ አለው ። እጁ ስቶ የማልኮስን ጆሮ ይቆርጣልና ራሱም ሰንፎ አላውቀውም ይላልና ይህን ለመነ ። ጌታችን ግን የታጠበ እግሩን ከመታጠብ ሌላ አያስፈልገውም አለ ። እግርን መታጠብ በዓላማ መጽናት ነው ። ጴጥሮስን እንደገና የመለሰው ያቀረበው ልመናና የታጠበው መታጠብ ነው ። የካቶሊኩ ፖፕ ፍራንሲስ በ2016 እ.አ.አ በፋሲካ በዓል ዋዜማ የስደተኞችን እግር ሲያጥቡ ታይተዋል ። ሲያጥቡ አንዷ ኢትዮጵያዊት ነበረች ። ስቅስቅ ብላ ስታለቅስ ለመመልከት ችለናል ። በሚበልጡን መታጠብ ምን ዓይነት ስሜት እንዳለው መረዳት ያስፈልጋል ። ደቀ መዛሙርቱ በሰማይና በምድር ጌታ እጅ ሲታጠቡ ምን ተሰምቶአቸው ይሆን ? ወንጌላዊው ስለ ውኃ መዘገብ ይወዳልና ይኸው ስለ እግር ውኃ ጻፈልን ።

ዛሬም እጃችን ከመስጠት መንጠቅ ፥ ከማንሣት መጣል ለምዶ ይሆን ? የእግዚአብሔርን ለእግዚአብሔር ለመስጠት ተቆልፎ ይሆን ? ራሴን የምንልበት ሕመም አለን ? መወላወል ፥ መፍራት ፥ ከስፍራ መናወጥ ገጥሞን ይሆን ? እንደ ጴጥሮስ እንለምን ። እጄንም ራሴንም እጠበኝ እንበለው ። ጌታ ግን የችግሩን ምንጭ እግራችንን ያጥባል ። ቶሎ ከሚቆሽሹ የሰውነት ክፍሎቻችን አንዱ እጃችን ቢሆንም እግራችን ግን ብዙ ቆሻሻዎችን ይዞ ይመጣል ። እግርን መታጠብ ሁለንተናን እንደ መታጠብ ነው ። የደከመ ሰውም እግሩን ሲታጠብ ሁለንተናው ይበረታል ። እንቅልፍ የሚያስቸግራቸው ተማሪዎችም እግራቸውን ውኃ ውስጥ ሲያደርጉት ነቅተው ማጥናት ይችላሉ ። ታማሚዎች እግራቸውን ሲታሹ የውስጥ ሕመማቸው ሳይቀር መወገድ ይጀምራል ። የሰው ሁለንተና እግሩ ላይ አለ ። እግራችንን መታጠብ በዓላማችን መጽናትን ያመለክታል ። በዓላማችን ከጸናን ሌሎች ነገሮች ቀላል ናቸው ።

እግዚአብሔር ያግዘን ።


Monday, July 11, 2016

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 68/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ቅዳሜ ሰኞ 4/ 2008 ዓ.ም.

የውኃ በዓል

 በዮሐንስ ወንጌል ውስጥ ውኃ ልዩ ትርጉም አለው። ውኃ ንስሐ ፥ ውኃ ኀዘን ፥ ውኃ ደስታ ፥ ውኃ ልደት ፥ ውኃ ክርስቶስ ፥ ውኃ መንፈስ ቅዱስ፥ ውኃ የመጨረሻው ትልቅና ትንሽ ስጦታ ፥ ውኃ መፈወሻ … ነው ። ወንጌሉ የውኃ ወንጌል ብንለው መልካም ነው ። ባለፈው በመልክአ ምድር የኢየሩሳሌም ወንጌል እንደ ተባለ ገልጠናል ። አሁን ደግሞ ከውድ ነገርና ከርካሽ ነገር አንዱ የሆነውን ውኃን ይጠቅሳልና የውኃ ወንጌል ብንለው ያስኬዳል ። ውኃ ሦስት ነገር የለውም ይላሉ ። ውኃ ቀለም ፥ ጣዕምና ሽታ የለውም ። ውኃ ቀለም የለውም መንፈሳዊ ስጦታም ሰውን ከሰው አይለይም ። ውኃ ጣዕም የለውም መንፈሳዊ ነገርም አይሰለችም ። ውኃ ሽታ የለውም ፥ መንፈሳዊ ነገርም ክፉ ጠረንን ያስወግዳል ። ውኃ ቀለም ቢኖረው ቀዩ ጥቁር ፥ ጥቁሩም ቀይ ይሆን ነበር ። መንፈሳዊ ሕይወትም ውስጥን ይለውጣል እንጂ በውጫዊ ማንነት አይለካም ። ውኃ ጣዕም ቢኖረው ይሰለች ነበር ። መንፈሳዊ ሕይወትም ጣዕሙ የሚገለጠው በሰውዬው ላይ ነው ። ውኃ ሽታ ቢኖረው ሽታን አያስወግድም ነበር ። መንፈሳዊ ሕይወትም ለሁሉም የሚስማማ ማንነትን ያጎናጽፋል ። ሽቱ የተቀባ ሰው የማይቀርቡ አሉ፥ በውኃ የታጠበን ሰው ግን አይርቁም ።

ውኃ ቀለም የለውም ከተባለ ይህ ነው መልኩ የማይባለው እጅግ የተራራቀ ቀለም ባለቤት የሆነ ያ ውድ ነጭና ቀይ ነው /መኃ. 5፥10/ ። እጅግ ኃያል ሲባል እጅግ ትሑት ነው ። እጅግ ንጹሕ ሲሆን ትልቅ መሥዋዕት ነው ። ምድራዊ መለኪያ የማይገልጠው በስሜት ወይም በምላስ የማናረጋግጠው የእምነት ነቅዕ በእርግጥም እርሱ የማይደፈርስ ምንጭ ነው ። ሽታ የሌለው ለጤነኛ ለበሽተኛ የሚስማማው ፥ ለጻድቅና ለኃጥኡ የሚያስፈልገው ያ ውኃ ክርስቶስ ነው ።