Sunday, February 26, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 121/


 የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ሰኞ የካቲት 20/ 2009 ዓ.ም.


ከዮሐንስ ይልቅ ደቀ መዛሙርት ያደርጋል

“እንግዲህ፡- ኢየሱስ ከዮሐንስ ይልቅ ደቀ መዛሙርት ያደርጋል ያጠምቅማል ማለትን ፈሪሳውያን እንደ ሰሙ ጌታ ባወቀ ጊዜ፥ ይሁዳን ትቶ ወደ ገሊላ ደግሞ ሄደ፤ ዳሩ ግን ደቀ መዛሙርቱ እንጂ ኢየሱስ ራሱ አላጠመቀም” /ዮሐ. 4፥1-3/።

መንፈሳዊ አገልግሎት ቀጣይ የሚሆነው በደቀ መዛሙርት ነው ። ደቀ መዛሙርት ከመምህራቸው እግር ሥር ቊጭ ብለው የሚማሩ ናቸው ። ቀን ለራሳቸውና ለመምህራቸው የሚሆን ምግብ ሲለምኑ ይውላሉ ፣ ሌሊት ከመምህሩ እውቀትን ይቀስማሉ ። መምህራቸውን በሥጋ ያገለግላሉ ፣ መምህሩም በነፍሳቸው ያገለግላቸዋል ። የተመረጠውን ምግብ ሲያገኙ ይህ ለመምህሬ ይላሉና ደቀ መዛሙርት ከራሳቸው በላይ መምህራቸውን ይወዳሉ። መምህራቸውም በፈቃዳቸው ታስረው ፣ በጠባብ ጎጆ መንነው ፣ ዘመናቸውን ሰጥተው ፣ ጠላት ቢመጣ ፣ ራብ ቢነሣ ወንበሩን አላስደፍርም ብለው የሚሞቱ ሰማዕት ናቸው ። ይህ ተዋረድ ያለው ጉዞ ከዘመነ አበው የጀመረ ሲሆን በነቢያትና በሐዋርያት ቀጥሎ እኛ ዘመን ደርሷል ። በዚህ መንገድ ዮሐንስም ጌታችንም ደቀ መዛሙርት ያወጡ ነበር ። ጌታችን መላ የአገልግሎት ዘመኑን የፈጸመው ደቀ መዛሙርትን በማስተማር ነው ። መላውን ዓለም ግን ያገለገለው ግን በሞቱ ነው ። ለዚህ ነው አገልግሎቱ በምድረ እስራኤል ብቻ የተወሰነው። ደቀ መዛሙርቱ ግን እስከ ዓለም ዳርቻ ሄደዋል ። የማንደርስበትን ዳርቻ ለመድረስ ፣ የማንኖርበትን ዘመን ለማገልገል ደቀ መዛሙርት አስፈላጊ ናቸው ። በእግዚአብሔር መንግሥት አዳም ከተፈጠረ ቀን ጀምሮ እስከ ዕለተ ምጽአት ያለው መርሐ ግብር የወጣ ነው ። ማንም ሰው ፈጽሞ ከሆነ ከእርሱ በፊት የጀመረ አለ ማለት ነው ። ጀምሮ ከሆነ ከእርሱ በኋላ የሚፈጽም አለ ። የፈጸመው አባቶቹን እንዳይክድ ፣ የጀመረው ደቀ መዛሙርትን እንዳይንቅ ማሰብ ያስፈልጋል ። በዓለም ላይ እኔ ጀምሬ እኔ ፈጸምኩት ማለት አይቻልም ። ራስን ጀማሬና ፈጻሚ ለማድረግ አምላክ መሆን ያስፈልጋል ። እኔ ብቻዬን ጨረስኩት ማለት ትዕቢትን ይወልዳል ፣ እኔ ብቻዬን እፈጽመዋለሁ ማለትም ድካምን ያመጣል ። ሃይማኖት ዘርዐ ክህነት ያለው ሰንሰለቱን ጠብቆ የሚቀጥል እንጂ ተቋርጦ ነበር እኔ ጀመርኩት የሚያሰኝ ነገር አይደለም ። ምክንያቱም የሃይማኖትን ሕያውነት የሚጠብቅ የሚታመነው እግዚአብሔር ነው ። አበው ለነቢያት ፣ ነቢያት ለሐዋርያት ፣ ሐዋርያት ለሊቃውንት ፣ ሊቃውንት ለአባቶች ፣ አባቶች ለእኛ ያቀበሉን ነው ። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ፡- “ከጻድቁ ከአቤል ደም ጀምሮ በቤተ መቅደስና በመሠዊያው መካከል እስከ ገደላችሁት እስከ በራክዩ ልጅ እስከ ዘካርያስ ደም ድረስ በምድር ላይ የፈሰሰው የጻድቅ ደም ሁሉ ይደርስባችሁ ዘንድ” ብሏል /ማቴ. 23፥35/። ከአቤል እስከ ዘካርያስ ድረስ ማለት ከአዳም እስከ ክርስቶስ ማለት ነው ። ይህ 5500 ዘመናትን የሚጠቀልል ነው ። ጌታችን ለሐዋርያቱ ፡- “እንግዲህ ሂዱና አሕዛብን ሁሉ በአብ በወልድና በመንፈስ ቅዱስ ስም እያጠመቃችኋቸው፥ ያዘዝኋችሁንም ሁሉ እንዲጠብቁ እያስተማራችኋቸው ደቀ መዛሙርት አድርጓቸው፤ እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ” ብሏል /ማቴ. 28፥20/። ከክርስቶስ ጀምሮ እስከ ዕለተ ምጽአት ደግሞ በሐዋርያትና የሐዋርያትን ጎዳና በያዙ መምህራን ሃይማኖት ይቀጥላል ። ሃይማኖት መቋረጥ ገጥሞት አያውቅም ። ምክንያቱም ባለቤቱ ከአቤል እስከ ዕለተ ምጽአት ባለው ዘመን አገልጋዮችን ልኳልና ። ይህንን ማመን መቀበል የሚረዳን ለምንድነው ? ስንል ፡-

Tuesday, February 7, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 120/


 የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ረቡዕ የካቲት 1/ 2009 ዓ.ም.


የዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ አራት

የዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ አራት በሁለት ታላላቅ ክፍሎች ይከፈላል ፡-

ከቊጥር 1-45 ስለ ሳምራዊቷ ሴት
ከቊጥር 46-54 ስለ ሁለተኛው ምልክት

 የዮሐንስ ወንጌል የኢየሩሳሌም ወንጌል በመባል ይጠራል ። ጌታችን በኢየሩሳሌም ስላደረገው ውሎና ትምህርት የሚናገር ወንጌል በመሆኑ ነው ። የዮሐንስ ወንጌልን የኢየሩሳሌም ወንጌል የሚያሰኘው ቀጥሎ ያለውን በመመልከት ነው ።

ከምዕ. 1፡1-52
 ምዕ. 2፡13-3፡36
 ምዕ . 5፡1-47
 ምዕ. 7፡1-20፡31 በኢየሩሳሌም ስለተፈጸመው ተአምርና መከራ እንዲሁም ትምህርት የሚናገር ነው ። በዮሐንስ ወንጌል ውስጥ ስለ ገሊላ የሚናገረው ምዕ. 2፡1-12 ዳግመኛም ምዕ. 4፡46-54 እንዲሁም ምዕራፍ 6 እና ምዕራፍ 21 ነው ። ስለ ሰማርያ ምዕ. 4:41-45 ይናገራል ። ከኢየሩሳሌም ውጭ ያለው ትረካ በምዕራፍ ሲቀመጥ ከሦስት ምዕራፍ አይበልጥም ። በሌላ አገላለጽ የዮሐንስ ወንጌል 880 ቊጥሮች ያሉት ሲሆን ስለ ኢየሩሳሌም ያለው ዘገባ 717 ቁጥሮች ያህል ነው ፡፡ ስለዚህ የኢየሩሳሌም ወንጌል መባሉ እውነት ነው ፡፡ ይህ ብቻ አይደለም የዮሐንስ ወንጌል የጥቂት ቀን ውሎና ትምህርት የያዘ መጽሐፍ ነው ። ይኸውም የ19 ቀናት ውሎና ትምህርት በጥቂቱ የሰፈሩበት ነው ፡፡ ወንጌላዊው በመዝጊያው ላይ፡- “ኢየሱስም ያደረገው ብዙ ሌላ ነገር ደግሞ አለ፤ ሁሉ በእያንዳንዱ ቢጻፍ ለተጻፉት መጻሕፍት ዓለም ራሱ ባልበቃቸውም ይመስለኛል” ብሏል /ዮሐ. 21፡25/፡፡ ሐዋርያው ግምት አያውቅም እንዳንል ሰማይን ያየ የዘመናት ምሥጢር የተብራራለት ነው ፡፡ ደግሞም የ19 ቀናት ውሎና ትምህርት የዮሐንስ ወንጌልን ወልዷል ፡፡ በርግጥም ጌታችን ያደረገውና ያስተማረው ቢጻፍ ምድር አይበቃውም ነበር ፡፡ ለመዳናችንና ለምክር የሚሆነው ግን በበቂ ሰፍሯል፡፡

Thursday, February 2, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 119/

 የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ሐሙስ ጥር 25/ 2009 ዓ.ም.


የዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ አራት መግቢያ


 ምዕራፍ ሦስት ስለ ሁለተኛ ልደት ፣ ስለ ጥምቀትም ምሥጢር የተማርንበት ነው ፡፡ ሁለተኛ ልደትም ሆነ ምሥጢረ ጥምቀት መሠረቱ የክርስቶስ ሞትና ትንሣኤ ነው ፡፡ ይህንንም በናሱ እባብ ውስጥ አይተናል ፡፡ ጌታችን እኛን ሊያድን ወደ ዓለም መጥቶ አድኖናል ፡፡ የዳነው በዳነ ሕይወት ለመገለጥ እንጂ እገሌ የዳነ ፣ እገሌ ያልዳነ ብለን ክፍፍል ለማውጣትና ለመናናቅ አይደለም ፡፡ ነገረ ድኅነት በጥንታውያን አባቶቻችን አስተምህሮ ከነገረ ሥጋዌና ከነገረ ክርስትና ተለይቶ የሚታይ አይደለም ፡፡ ነገረ ሥጋዌ ለነገረ ድኅነት መነሻ ነው ፡፡ ነገረ ክርስትናም ለነገረ ድኅነት መድረሻ ነው ፡፡ የዳንበት መሠረት ክርስቶስ ሰው መሆኑ ነው ፡፡ የዳንበት ግብም በክርስትና ፍሬ ለመገለጥ ነው ፡፡ ነገረ ድኅነት የተቦጨቀ አሳብ ከሆነ ዛሬ የሚታየውን ግልብ ሕይወትና እውቀት እየወለደ ይመጣል ፡፡ የእስራኤል ልጆች በፋሲካው ደም መሠዋት በሙሴም መሪነት ከግብጽ ምድር ከፈርዖን ባርነት ነጻ ወጥተዋል ፡፡ የኤርትራን ባሕር አንድ ጊዜ ብቻ ተሻግረው እስከ ከነዓን ድረስ ግን መና ተመግበዋል ፡፡ እንዲሁም አንድ ጊዜ በተሠዋልን በክርስቶስ በመሥዋዕትነቱና በአዲስ ኪዳን ሙሴነቱ ከሰይጣን ባርነት ነጻ ወጥተናል ፡፡ የጥምቀትንም ባሕር አንድ ጊዜ ተሻግረን በበረሃው ዓለም ላይ የጌታን ሥጋና ደም እየበላን እስከ በረከት አገራችን እንጓዛለን ፡፡ የእስራኤል ልጆች ከግብጽ መውጣታቸው በራሱ ግብ አልነበረም ፡፡ የመጨረሻው መጀመሪያ ነበረ ፡፡ እንዲሁም ዳግም ልደትን ማግኘታችን ሕይወት መካፈላችን እንጂ ሩጫውን መጨረሳችን አይደለም ፡፡ አንድ ልጅ የተወለደበት ቀን መጨረሻው ሳይሆን ለዕድገትና ለዘመን ቁጥሩ መነሻው ነው ፡፡

Sunday, January 29, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 118/

 የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ እሑድ ጥር 21/ 2009 ዓ.ም.


ደስታዬ ተፈጸመ

  “ስለዚህም በዮሐንስ ደቀ መዛሙርትና በአይሁድ መካከል ስለ ማንጻት ክርክር ሆነ። ወደ ዮሐንስም መጥተው፡- መምህር ሆይ፥ በዮርዳኖስ ማዶ ከአንተ ጋር የነበረው አንተም የመሰከርህለት፥ እነሆ፥ እርሱ ያጠምቃል ሁሉም ወደ እርሱ ይመጣሉ አሉት” /ዮሐ. 3፡25-26/፡፡

መጥምቁ ዮሐንስ ብዙ ደቀ መዛሙርት ነበሩት ፡፡ ጌታችንን ከተከተሉት መካከልም የዮሐንስ ደቀ መዛሙርት ነበሩ፡፡ ለምሳሌ ፡- ዮሐንስ ወንጌላዊ፣ እንድርያስ፣ ፊልጶስና ናትናኤልን መጥቀስ ይቻላል ፡፡ ዮሐንስ ለጌታችን አሳልፎ የሰጣቸው ደቀ መዛሙርት ልባቸው የተሰበረና መሢሑን ይናፍቁ የነበሩትን ነው ፡፡ ዮሐንስ ጋ የቀሩት ደቀ መዛሙርቱ ገብቷቸው የሚከተሉ አልነበሩም ፡፡ ዮሐንስን ላለማስነካት የሚጥሩ እንጂ የዮሐንስን የልብ ትኩሳት የሚያውቁ አልሆኑም ፡፡ በዚህም ምክንያት ዮሐንስ ያላቀውን ክርስቶስን እነርሱም ማላቅና መከተል አልሆነላቸውም ፡፡ በዚህ ክፍል ላይ እንደምናየውም ጌታችንን ሲከስሱ እናያለን ፡፡ በእነርሱ ክስ ግን ዮሐንስ የሰጠው ምላሽ ቋሚ ትምህርት ሁኖ ይኖራል ፡፡ “ድንጋይን ምን ያናግረዋል ቢሉ ውኃ” የሚባለው ለዚህ ነው ፡፡ በሌላ ስፍራም እነዚህ የዮሐንስ ደቀ መዛሙርት ጌታችንን፡- “እኛና ፈሪሳውያን፥ ብዙ ጊዜ የምንጦመው፥ ደቀ መዛሙርትህ ግን የማይጦሙት ስለ ምንድር ነው? አሉት” /ማቴ. 9፡14/፡፡ እነዚህ የዮሐንስ ደቀ መዛሙርት ያልተገረዙ ጠባይያት ነበሩአቸው ፡፡

Tuesday, January 24, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 117/



የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ረቡዕ ጥር 16/ 2009 ዓ.ም.


የዮሐንስ መጥምቅ የመጨረሻ ምስክርነት
/ዮሐ. 3፡22-36/።

“ከዚህ በኋላ ኢየሱስ ከደቀ መዛሙርቱ ጋር ወደ ይሁዳ አገር መጣ፥ በዚያም ከእነርሱ ጋር ተቀምጦ ያጠምቅ ነበር። ዮሐንስም ደግሞ በሳሌም አቅራቢያ በሄኖን በዚያ ብዙ ውኃ ነበርና ያጠምቅ ነበር፥ እየመጡም ይጠመቁ ነበር ዮሐንስ ገና ወደ ወኅኒ አልተጨመረም ነበርና” /ዮሐ. 3፡22-24/።

በዱላ ቅብብሎሽ ጨዋታ አቀባዩ ካቀበለ በኋላ ጥቂት ርቀት ይሮጣል ። ተቀባዩ ሰው በትክክል መያዙን ለማወቅና በመጣበት ፍጥነት በአንድ ጊዜ መቆም ስለማይችል የተወሰነ ሮጦ ይመለሳል ። ዮሐንስ መጥምቅም የአገልግሎቱ መንገድ ጠራጊ ነበር ። ንጉሡ ከመጣ በኋላ መንገድ ጠራጊ ሥራውን ይፈጽማል ። ጌታችን ስብከት ከጀመረ በኋላ መጥምቁ ዮሐንስ ጥቂት ወራት አገለገለ ። ተልእኮው እንደ ቀጠለ ካረጋገጠ በኋላ ከቃል ሰማዕትነት ወደ አንገት ሰማዕትነት ይሄዳል ። ክርስቶስን የሚሰቅል ዓለም ምልክቱ አሁን ዮሐንስን መግደሉ ነው ። ዮሐንስን ያከበረ ፣ ክርስቶስን ያቃለለ ዓለም ቢሆንም ሁለቱንም ሞት ፈርዶባቸዋል ። የዓለም ክብሩም ንቀቱም ውጤቱ ሞት ነው ። ዓለም ዮሐንስን የውሸት አከበረች ፣ ጌታችንን የእውነት ናቀች ። መደምደሚያዋ ግን በሞት ማስወገድ ነበር ።  

ጌታችን ከደቀ መዛሙርቱ ጋር ተቀምጦ ያጠምቅ እንደ ነበር ተገልጿል። በዮሐ. 4፡1-3 ላይ ደቀ መዛሙርቱ እንጂ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እንዳላጠመቀ ተጽፏል ። በእርሱ እውቅናና ሥልጣን ያጠምቁ ስለነበር ኢየሱስ እንዳጠመቀ ተገልጿል ። በእርሱ እውቅናና ሥልጣን በሚደረገው ማንኛውም ተግባር ጌታችን ራሱን እንደ አንድ አባል ይገልጻል። እንደ እግዚአብሔር ቃል በሚወሰነው ውሳኔም ጌታችን አብሮ ያጸድቃል /ማቴ. 18፡19፤የሐዋ. 15፡29/። ስለ ስሙ የምንቀበለውን መከራም እንደ ራሱ መከራ ይሰማዋል ። ለዚህ ነው በክብር ዙፋኑ ያለው ጌታችን ጳውሎስን ለምን ታሳድደኛለህ? ያለው ። የደቀ መዛሙርቱን ስደት እንደ ራሱ ስደት ቆጥሮ ነው /የሐዋ. 9፡4/ ። በመከራችን የምንጽናናው የእርሱ አብሮነት ስለማይለየን ነው ። የጌታችንም ሆነ የዮሐንስ የስብከታቸው አክሊል መንግሥተ ሰማያት ቀርባለችና ንስሐ ግቡ የሚል ነው ። ይህንን ንስሐ ተጨባጭ ለማድረግ ያጠምቁ ነበር ። ምክንያቱም ሰው የእግዚአብሔር ምሕረት ካልተሰማው ንስሐው ሙሉ አይደለም ። ዕረፍትም የለውም ። ውኃ እንደሚከድን እንዲሁ በእግዚአብሔር ምሕረት መከደኑን ከዚህ በኋላ እርሱ እንደማይታይ ምሕረቱ እንደሚታይለት ሊያምን ይገባዋልና ይህን ደካማ የሰው ተፈጥሮ ለማገዝ በውኃ ያጠምቁ ነበር ። ምክንያቱም ትልቁ በደል የእግዚአብሔርን ምሕረት አለማመን ነውና ። ንስሐው ንስሐ የሚያስፈልገው በምሕረቱ ካላመንን ነው ። ውኃ ያደፈውን ያጠራል ፣ የረከሰውን ይቀድሳል ፤ እንዲሁም ንስሐ የውስጥን ቆሻሻ ያስወግዳል ። ውኃ የተጠማውን ያረካል ፣ የተቃጠለውን ያበርዳል ፣ እንዲሁም ንስሐ እኔ አልድንም ላለ ተስፋን ፣ ጸጸት ለበላው ዕረፍትን ይሰጣል። ንስሐ የበረሃው ዓለም ጥላ ነው ። ከሠራነው ተቃራኒ የምንቀበልበት ነው ። ስለዚህ ጌታችን ምሕረቱን በተጨባጭ ለማስረዳት በውኃ ያጠምቅ ነበር ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በውኃ የሚፈጸሙ ብዙ መንፈሳዊ አገልግሎቶች አሉ።

-    የፈውስ አገልግሎት በውኃ ይፈጸም ነበር።
-    የመንጻት ሥርዓቶች ለምሳሌ ከለምጽ የነጻ ሰው ፣ የቆሸሸ ሰው በውኃ በመታጠብ ይነጹ ነበር ።
-    ወደ ይሁዲ እምነት ለመግባት በውኃ ያጠምቁ ነበር ።
-    ንስሐ በመናዘዝና በውኃ ይፈጸም ነበር ።
-    ጥምቀትም ወደ ክርስትና ፣ ወደ ጸጋና ምሥጢራት ለመቀላቀል በውኃ ይፈጸማል ።

ጌታችን የዮሐንስን አገልግሎት ሙሉ በሙሉ እየተካው በሚበልጥ አገልግሎትም እየፈጸመው ነበርና በውኃ ያጠምቅ ነበር ። ሙሉ በሙሉ መተካቱ በማጥመቁ ሲገለጽ የሚበልጥ አገልግሎት መፈጸሙ ደግሞ በመንፈስ ቅዱስና በእሳት በማጥመቁ ይታያል ። ለሚያምኑት የመንፈስ ቅዱስን ጥምቀት ይሰጣል ። ለማያምኑት ደግሞ በእሳት በማጥመቅ ይፈርዳል ። መንፈስ ቅዱስንም ሆነ ፍርድ መስጠት የእርሱ ሥልጣን ነው ።

መጥምቁ ዮሐንስ ወደ ወኅኒ ከመጨመሩ በፊት የሰጠው የመጨረሻው ምስክርነት በዚህ ክፍል ተጠቅሷል ። የመጨረሻ ሰዓት ላይ ሰዎች የተለያየ ነገር ይናገራሉ ። ዮሐንስ መጥምቅ በመጨረሻው ሰዓትም የሚናገረው ስለ ክርስቶስ ትልቅነት ነው ። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ለዮሐንስ የሕይወት ዘመኑ አዋጅ ነበረ ። በኖረበት ዘመን ሁሉ አንደበቱ ስለ እርሱ ተናገረ ። በመጨረሻም በሰማዕትነት ዝምታው ተናገረ ። ዮሐንስ መጥምቅ ስለ ጌታችን በመመስከሩ እርሱ ዝም ባለ ጊዜ ጌታችን መሰከረለት ። “እውነት እላችኋለሁ፥ ከሴቶች ከተወለዱት መካከል ከመጥምቁ ዮሐንስ የሚበልጥ አልተነሣም፤ በመንግሥተ ሰማያት ግን ከሁሉ የሚያንሰው ይበልጠዋል” በማለት ተናገረ /ማቴ. 11፡11/። በመንግሥተ ሰማያት የሚበልጠው በዚህ ምድር ላይ ከሁሉ ያነሰው ክርስቶስ ነው ። እርሱ የመንግሥተ ሰማያት ሠሪ የሰማይም አሳዳሪ ነውና ። በዚህ ምድር ላይ ግን ያለ ልክ ተዋረደ ፣ ስለ ሰው ፍቅር ዝቅ አለ ። መጥምቁ ዮሐንስ ትልቅ እንደሆነ ጌታችን ተናገረ ። በዚህ ዓለም ላይ የትልቅነት መለኪያዎች አሉ ። ዮሐንስ መጥምቅ ግን አንዱንም አያሟላም ነበር ። በዚህ ዓለም ላይ ትልቅ ለመባል ቢያንስ አራት ነገሮች ያስፈልጋሉ፡-

1-  ቤት ፡- ቤት የትልቅነት መለኪያ ነው ። ቤቱን በማየት ይህ የትልቅ ሰው ቤት ነው ይባላል ። ዮሐንስ መጥምቅ ግን ቤቱ ምድረ በዳ ነበረ ።

2-  ልብስ ፡- ልብስ የትልቅነት መለኪያ ነው ። በቅጡ ያልለበሰ ሰው የማይገባባቸው ስፍራዎች በመላው ዓለም ላይ አሉ ። ለምሳሌ፡- ባንክ ቤት የሚሠሩ በቅጡ መልበስ አለባቸው ። ገንዘቡን ትቶ ለመሄድ ሰው ዋስትና የሚሰማው ባለባበሳቸው ነው ። ወደ ቤተ መንግሥት ሲገባም ስፍራው የሚጠይቀውን አለባበስ ካለበሱ መግባት ይከለከላል ። ልብስ የትልቅነት ማሳያ ነው ። ዮሐንስ ትልቅ ነው ። ልብሱ ግን የግመል ጠጉር ነበር ።

3-  ምግብ ፡- ምግብ የትልቅነት ማሳያ ነው ። አንድ ቁርስ ከአንድ ብር እስከ አሥር ሺህ ብር ሊበላ ይችላል ። ትልቅ የተባለው ዮሐንስ መጥምቅ ግን ምግቡ አንበጣና የበረሃ ማር ነበረ ።

4-  ንግግር ፡- ንግግር የትልቅነት ማሳያ ነው ። ዓለም ላይ ያሉ መሪዎች በንግግራቸው የተመረጡ ናቸው ። ንግግር የትልቅነት ማሳያ ነው ። ዮሐንስ መጥምቅ ትልቅ ሲባል ንግግሩ ግን ሰይፍ ነበረ ። እናንተ የእፉኝት ልጆች እያለ የሚገስጽ ነበር ። ዮሐንስ መጥምቅ እጅግ ትልቅ ነበር ። ጌታችን በልኩ ትልቅ ሲል ደግሞ በጣም ትልቅ እንደሆነ እንረዳለን ። ይህ ዮሐንስ የመረጠው ስፍራ የጌታችንን የጫማውን ጠፍር ልፈታ እንኳ አይገባኝም በማለት ከወለል ወለል የመረጠ ነው ። ጌታ ትሕትናውን አይቶ መጥምቀ መለኮት እንዲሆን አደረገው ።  

 መጥምቁ ዮሐንስ በመጨረሻው የዕድሜ ዘመኑ ከዮርዳኖስ ወንዝ በስተምዕራብ ባለው በሄኖን ምንጮች ያጠምቅ ነበር ። ከፍተኛ ሙቀት ባለበት በዚህ ስፍራ ሲያጠምቅ እርሱ ለአገልግሎት የከፈለውን ዋጋ ማየት እንችላለን ። ሰዎቹም ከበረሃውና ከጸጸቱ አምልጠው ሲመጡ ዕንባቸው ከውኃ ጋር ፣ ጸጸታቸው ከንስሐ ጋር ፣ ትሕትናቸው ከምሕረቱ ጋር ተቀላቅሎ ያርፉ ነበር ። ጌታችንና ዮሐንስ አንዱን ሰማያዊ መንግሥት በተለያየ አቅጣጫ አገልግለዋል ። ጌታችን ከተሜ ሁኖ ዮሐንስ መጥምቅ በረኸኛ ሁኖ አገለገሉ። ለምን? ስንል የሰውን ምክንያተኝነት ዝም ለማሰኘት ነው ። እንዴት ከእኛ ጋር እየኖረ አገለግላለሁ ይላል እንዳይሉ ዮሐንስ በምድረ በዳ ያገለግል ነበር። እንዴት ኑሮአችንን ሳያውቅ ያገለግለናል? እንዳይሉ ጌታችን በከተማ ያገለግል ነበር ። የሰውን ሰበበኛነት ዝም ለማሰኘት ጌታችን በከተማ ፣ ዮሐንስ በምድረ በዳ አገለገሉ ።

 ዮሐንስ በመጨረሻው ሰዓት ስለ ጌታችን ታላቅነት ተናገረ ። ጌታችንም በመጨረሻው ሰዓት ደቀ መዛሙርቱን እስከ መጨረሻው ወደዳቸው /ዮሐ. 13፡1/ ። ወደ ታላቅ ከፍታ ሊመለስ በተቃረበበት ሰዓት ዝቅ ብሎ እግር አጠበ። በመጨረሻው ሰዓት ላይ ሞትም አሟሟትም ፣ ቀጣይ ታሪክም ያሳስብ ይሆናል። በጌታችንና በዮሐንስ ላይ የታየው ግን ይህ አይደለም ። የሕይወት ታሪኬ ይጻፍልኝ በሚባልበት ሰዓት ጌታችን እግር ያጥባል ። ዮሐንስም እኔ አንሳለሁ እርሱ ይልቃል በማለት ይናገራል።


Saturday, January 14, 2017

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 116/

 የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ቅዳሜ ጥር 6/ 2009 ዓ.ም.


አምላከ ብርሃናት

“ብርሃንም ወደ ዓለም ስለ መጣ ሰዎችም ሥራቸው ክፉ ነበርና ከብርሃን ይልቅ ጨለማን ስለ ወደዱ ፍርዱ ይህ ነው” /ዮሐ. 3፡19/።

ፍርዱ ያለው በምርጫ ውስጥ ነው ። እግዚአብሔር በማንም አይፈርድም ። ሰውን የሚፈርድበት የገዛ ምርጫው ነው ። መንፈሳዊ ሕይወት ግር የምታሰኝ የፈላስፎች ትንታኔ የሚያስፈልጋት አይደለችም ። ብርሃንና ጨለማ ናት ። ከሁለቱ አንዱን መምረጥ ግድ ነው ። ሦስተኛና ገለልተኛ ስፍራ የለም ። በብርሃን ውስጥ መሆን በጨለማ ውስጥ አለመሆን ነው ። በጨለማ ውስጥ ያለውም በብርሃን ውስጥ የለም ። ጌታችን ወደ ዓለም የመጣው ብርሃን ሁኖ ነው ። አብ ፀሐይ ነው ፣ ወልድ ብርሃን ነው ፤ መንፈስ ቅዱስ ሙቀት ነው ። የፀሐይ አካል በስፍራው እንዳለ አብም ከስፍራው አይናወጥም ። የፀሐይ ብርሃን ከፀሐይ አካል ወጥቶ ፣ ከፀሐይ አካል ሳይለይ ወደ ምድር እንደሚመጣ ወልድም ከአብ ወጥቶ ከአብ ሳይለይ ወደዚህ ዓለም መጥቷል ። የፀሐይ ብርሃን በዚህ ዓለም በመምጣቱ መልኩን እንደማይቀይር ፣ በቆሻሻ ቦታ በመውጣቱ እንደማይቆሽሽ ፤ ወልድም ሥጋ ለብሶ ወደዚህ ዓለም በመምጣቱ ከክብሩ አልቀነሰም ፣ ከቅድስናው አልጎደፈም ። የፀሐይ ብርሃን በዚህ ዓለም ላይ ሲመጣ በራቸውን የዘጉ ዓይናቸውን የጨፈኑ እንደማያዩት እንዲሁም ወልድ በሥጋ ሲመጣ ያላመኑት አይሁድና መናፍቃን ሊያርፉበት ሊደሰቱበት አልቻሉም ።