Saturday, June 16, 2018

ሰው እንዳንተ ነው

ዛሬ ላይ ቁሞ ትላንትን በትዝታ ፣ ነገን በስጋት የሚኖር ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። ዛሬን ለመኖር የማይደፍር ፣ በሰንጣቃ ዓለት እንዳለ በትላንትናና በነገ መካከል የሚተክዝ ነው ። ሰው ማለት እንደ አንተ ነው ። እውነቴን ነው ፣ የቅዱሳን አምላክ ምስክሬ ነው ፤ የተሰማህን ያ ሰው ተሰምቶታል ፣ ያመመህ ሕመም እዚያ ሰውዬ ጋ እየጀመረ ነው ። ሰው ማለት እንደ አንተ ነውና ኅሊናው ሳይወቀስ አይቀርም ። ክፋት ሲያበዛ ፣ በበደል ላይ በደል ሲጨምር ፣ ዝምታህን ሰብሮ ክፉ ሊያናግርህ ሲሻ ውስጡ እየተሰቃየ ነው ፣ ባንተ ስህተት ውስጥ ለመደበቅና እፎይታ ለማግኘት እየፈለገ ነው ። አንተም ብትሆን እየበደልካቸው ዝም ሲሉህ ያምሃልና ። በጣም ክፉ ስትሆን የሚተፋህ ፣ በጣም ደግ ስትሆን ሰስቶ የሚርቅህ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። እንደ አንተም ስለሆነ መሸነፍን የማይፈልግ ይቅርታ ማለትን እንደ ተራራ የሚያይ ነው ። ሰው ማለት እንደ አንተ ነው ፣ ሲያጠፋ ትክክል የነበረ ትንሽ ቆይቶ ግን ኅሊናው የሚቆስልበት ነው ። ሰው እኮ እንደ አንተ ነው ፣ እየራበው በልቻለሁ የሚልህ ፣ ተበድሮ ድግስ የሚደግስልህ ባለ ይሉኝታ ነው ። ሰው ማለት እንደ አንተ ነው ። መልካሙን ቀን ፣ የትላንትን ጥሩ ጊዜ መመለስ ቢያቅተው እውቅና እንኳ ለመስጠት ረጋ ያላለ ነው ። አዎ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። ቀስት ሁሉ ወደ እርሱ የተነጣጠረ የሚመስለው ፣ አማርኛ የሚቆረጥመው ፣ ፀጉር የሚሰነጥቀው ፣ “እንዲህ ያለው ምን ለማለት ፈልጎ ነው ?” የሚለው ሰው እንዳንተ ነው ። 

አንተ እርሱን ትፈራዋለህ ፣ እርሱ አንተን ይፈራሃል ፤ በግልጽ ያላወራችሁ መንጋ ፈሪዎች ናችሁ ። ምክንያቱም ሰው ማለት እንዳንተ ነውና ። በጠጅ ጀምሮ በቅራሪ የሚጨርስ ፣ በጉዳትህ በአንድ ዓይኑ እያለቀሰ በአንድ ዓይኑ የሚስቅ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። ሬሳ አስቀምጦ የሚስቅ ፣ ሲደነግጥ “ጥርስ ባዳ ነው” የሚል ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። ትላንት ስንዴ ዘርቶ ስንዴ ያጭድ ነበር ፣ ዛሬ ገብስ ቀጥሎም እንክርዳድ በማጨዱ ግራ የተጋባ ፣ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። ፊትህን እያየ ጀርባህን የሚያጠና ፣ ሳሎን አስቀምጠኸው ጓዳ የሚገባ ፣ ለነገ አስበኸው ማምሻ የማይገኝ ፣ ለዓመት ሰፍረኸው ለዕለት የሚያልቅ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። በከመርከው ቊጥር የሚወርድ “የተልባ ስፍር” ሰው ማለት እንዳንተ ነው ፣ መንሸራተት የማይደክመው ።

አዎ አምላከ አበው ምስክሬ ነው ፣ ሰው ማለት ልክ እንዳንተ ነው ። ራስህን ፊት ለፊትህ ማየት ስላቃተህ እንጂ ያ ሰው ማለት አንተ ነህ ። አንተ ማለትም ያ ሰው ነህ ። ስልክህ ተጠልፎ ሲያስተጋባ የገዛ ድምፅህን መስማት እንደሚያስደነግጥህ ሁሉ ፣ የሰውዬውን ድምፅ ስትሰማ የደነገጥኸው ራስህን ስለሰማኸው ነው ። ሰውዬው ያደረገው አንተ የምታደርገውን ነው ። ዛሬ ባታደርገው ነገ የምታደርገውን ነው ። የጊዜ ጉዳይ እንጂ እነዚያ የወደቁትን ትወድቀዋለህ ፣ እነዚያ የወጡትን ትወጣዋለህ ። ምናልባት በዚያ ሰውዬና ባንተ መካከል ያለው ልዩነት እርሱ በመናገሩ አንተ ዝም በማለትህ ነው ። የሁለታችሁም ኅሊና ግን ያው አረም ያለበት ማሳ ነው ። ጠዋት ስትነሣ ያለው ማንነትህ ቀን ላይ እንደ ገጠመህ የቆሸሸ ሰውዬ ነው ። ሰውዬው ዋለበት አንተ አረፈድክበት እንጂ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። የአንድ ቀን ውኃ ሲያጣ ራሱን መቀበል የሚያቅተው ማንነት የተሸከምህ ነህ ። በውስጥህ የሚበቅሉት ነገሮች ከደጅ የመጡ አይደሉም። ጊዜ የገለጣቸው አዳማዊነትህ ነው ። ሰው ማለት እንዳንተ ነው ራራ ። ሰው ማለት እንዳንተ ነውና አትደንብር ።

ከተወለድክበት ጊዜ ጀምሮ እየሞትህ ነው ። ጥርስህ ይሰበራል ፣ ድድህ ይደማል። ሲቆይ እግርህ ያነክሳል ፣ ጨጋራህ ያጓራል … ። አንተ አካሉ በሸተተው በሽተኛ ለመደነቅ መልአክ አይደለህም ። ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። እርሱ እንዳንተ ያስብ ነበር ። ዳሩ መሐል ሁኖ ነካው  ። ሩቅ ያዩት ሩቅ አይቀርምና ይኸው ሲይዘው ከበደው ። “እንዴት ያማርራል ?” ባለበት ነገር ይኸው የበለጠ እያለቀሰ ነው ። ሰው ሲታበይ እግዚአብሔር ይስቃል ። ጠዋት ጠግበሃል እንደገና ምግብ የሚያምርህ እስከማይመስልህ ተንገፍግፈሃል ። ሆድ ግን እጅግ ከሃዲ ነውና ይኸው ምሳ ላይ ርቦሃል ። ከበሽታ ብትድን ፣ ከድህነት ብታመልጥ ለመጨረሻ ጊዜ አይደለምና ተጠንቀቅ ። እዚያ ማዶ የምታየው ሰው እንዳንተ ነበረ ። ይህችን ከሃዲ ዓለም አትመናት ።   

አንተ ድራማውን በመቻልህ በድብቅ በማድረግህ ፣ እርሱ አላውቅበት ብሎ በግልጽ በማድረጉ እንጂ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። አዎ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ልቡን አስቀምጦ በአፉ የሚያወራህ ፣ እንዳላስቀይመው ብሎ የሚዋሽህ ፣ በአሳቡ ሂዶ በድኑን ያስታቀፈህ ሰው ማለት እንዳንተ ነው ። አንተን የሚፈትንህ የኃጢአት ስሜት እርሱንም ይፈትነዋል ። አንተ በወደቅህበት ብዙ ጊዜ ወድቋል። መዐርጉ ፣ ያለበት ሥልጣን ሳይረዳው ሰው በጣም ይደክማል ። ምክንያቱም ሰው እንዳንተ ነው ። ሰው እንዳንተ ነውና አትፍራው ። ሰው እንዳንተ ነውና አክብረው ። እግዚአብሔር ግን እንዳንተ አይደለምና ፍራው፡፡      

      

Wednesday, June 13, 2018

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 195/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ዓርብ ሰኔ 6 / 2010 ዓ.ም.


ድብቅ በረከት አለው

“ራሱ ሊያደርግ ያለውን ያውቅ ነበርና ሊፈትነው ይህን ተናገረ።”  /ዮሐ. 6፥6/ ።

ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ፊልጶስን፡- “እነዚህ እንዲበሉ እንጀራ ከወዴት እንገዛለን ?” በማለት ጠይቆታል ። ከተራራው ግርጌ ያሉትና ወደ እርሱ እየተመሙ የሚመጡትን ሕዝብ ጌታ እያየ የተናገረው ነው ። ሳያዩት የሚያይ ፣ ሳይሰሙት የሚሰማ ፣ ለእያንዳንዱ ሰው እቅድ ያለው አምላክ ነው። ጌታ አስቦ እንዲያስብላቸው ፣ አዝኖ እንዲያዝንላቸው ፊልጶስን እየቀሰቀሰው ነው ። ወዳጅ የሚሰጠን ወዳጅ የሆነው እግዚአብሔር ነው ። አባት የሚሰጠን አባትነት የሚሰየምበት እርሱ አማኑኤል ነው ። ጌታ እርሱ ብቻ አስቦ መቅረት አልወደደም ፣ ፊልጶስም እንዲያስብ ቀሰቀሰው ። የምንወዳቸውን ሰዎች ውደዷቸው ተብለን በጌታ ታዝዘን ነው ። የሚወዱንም የእግዚአብሔር ስጦታዎች ናቸው ። በርግጠም ፊልጶስ የእርሱ የጌታው ደቀ መዝሙር ነው ። እነዚህን ሁሉ ሕዝብ የመመገብ ግዴታ የለብንም አላለውም። ማስላት ጀመረ ። እግዚአብሔር ርኅሩኅ ልብ ይወዳል ። ሰው በልቡ ሲራራ እግዚአብሔር ተአምራትን ያደርጋል ። ቀና ልብ ሲኖረን እምነትን እናገኛለን ፣ እምነትም ተአምራትን ያለማምደናል ። የቀድሞው ሳኦል የኋላው ጳውሎስ ተግባሩ ክፉ ነበረ ፣ ልቡ ግን ቀና ነበረ ። ምንም ይሁን በእውነት አምላክን የሚፈልጉ ፣ ለአምላክም የሚቀኑ ወደ እውነቱ መድረሳቸው አይቀርም ። እግዚአብሔር በራድ ከሆኑ ሃይማኖተኞች ይልቅ ትኩስ የሆኑትን ቀናተኞች ከሁሉ ስፍራ ለመንግሥቱ ይሰበስባል ። እኛ የሚሰሙንን ብቻ እንወዳለን ፣ የሚቃወሙን ምናልባት እውነትን የሚፈልጉ ሊሆኑ ይችላሉ ።

Friday, June 8, 2018

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 194/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ዓርብ ሰኔ 1 / 2010 ዓ.ም.


ጌታው አንድ አማኙ ሦስት

አንዱን ጌታ ብዙ ዓላማ ያላቸው ሰዎች ይከተሉት እንደ ነበር የዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ ስድስት ይነግረናል ። በዚህ ምዕራፍ ላይ በሦስት ዓይነት ዓላማ ይከተሉት የነበሩትን ሰዎች እናገኛለን፡-

1-  እንጀራ ፈልገው የሚከተሉት
2-  በቃሉ ለመጽናናትና ዛሬን ለመርሳት ብቻ የሚከተሉት
3-  የዘላለም የሕይወት ቃል ስላለው የሚከተሉት ናቸው ።

እነዚህ ተከታዮች ለሆድ ፣ ለአእምሮና ለነፍስ የሚከተሉት ነበሩ ። ለሆድ የሚከተሉት ተአምራት ሲያዩ እናንግሥህ የሚሉ ነበሩ ። እንዲህ ዓይነት ሰዎች ካልበሉ የማይስቁ ናቸው ። ለሥጋዊ ኑሮአቸው ስኬት ብቻ ወደ እግዚአብሔር ቤት የሚገሰግሱ ፣ ስእለት የሚሳሉ ፣ ደግሰው የሚያበሉ  አሉ ። እነዚህ ሰዎች ቃለ እግዚአብሔርን ስሙ ሲባሉ ፈቃደኛ አይደሉም ። መንፈሳዊ ዲስፒሊን ውስጥ ለመግባት የማይፈልጉ ፣ የሚሹትን ሲያገኙ ነጥቀው ለመሮጥ የተዘጋጁ ናቸው ። እነዚህ የእንጀራ ልጆች ናቸው ። እግዚአብሔር የጸጋ አባት ሊሆናቸው ሲፈልግ እነርሱ ግን የእንጀራ አባት ከሆንከን ይበቃናል እያሉ ይመስላል ። የእንጀራ አባትና የእንጀራ ልጅ የሚያገናኛቸው ባሕርያዊ ልደት ወይም ጽኑ ፍቅር ሳይሆን መኖር ሊሆን ይችላል ። /ሁሉም እንጀራ አባትና ልጆች እንዲህ አይደሉም ። ከወለደና ከተወለደ የሚያስንቁ አሉ/።

Sunday, June 3, 2018

አዲስ መጽሐፍ


“ኦሪት ዘፍጥረት ትርጓሜ”
ክፍል አንድ


አከፋፋይ፡- ቤርያ መጻሕፍት መደብር
አዲስ አበባ ፤ አራት ኪሎ አርበኞች ሕንፃ ሥር

ስልክ ቁጥር፡- 0910- 53 1997 ፤ 0911- 69 9907


Thursday, May 31, 2018

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 193/

የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ሐሙስ ግንቦት 23 / 2010 ዓ.ም.


የሚያደርገውን ያውቃል

“ኢየሱስም ዓይኖቹን አንሥቶ ብዙ ሕዝብ ወደ እርሱ ሲመጣ አየና ፊልጶስን ፡- እነዚህ እንዲበሉ እንጀራ ከወዴት እንገዛለን ? አለው ።” /ዮሐ. 6፥5/ ።

ጌታችን በተራራ ላይ የተቀመጠው ከበታች ያሉትን በንቀት ለማየት አይደለም ። በተራራ ላይ የተቀመጠው ሕዝቡን በርኅራኄ ለማየት ነበር ። ተራራ የከፍታ የሥልጣንና የልዕልና ምሳሌ ነው ። ተራራ የዘላለማዊነት ተምሳሌትም ነው ። በዚህ ዓለም ላይ ወደ ከፍታ እስኪወጡ ትሑታን የሚሆኑ ፣ ከፍታ ላይ ከወጡ በኋላ እሳት የሚያዘንቡ አያሌ ናቸው ። “ጅብ እስኪነክስ ያነክስ” ይባላል ። ከነከሰ በኋላ ማንም አያስለቅቀውም ። ጌታ ግን ተራራ ላይም ትሑት ነው ። መውጣትና መውረድ የሌለበት በራሱ የከበረ ንጉሥ ነውና ።  ትሕትና ባሻገር ያለውን ፣ ከተራራው ግርጌ የሚንፏቀቀውን ሕዝብ በአዛኝነት ማየት ነው ። ትሕትና ለወገኔ ምን ላድርግለት እንጂ ምን ያደርግልኛል ? አለማለት ነው ። አንድ ሰው በአደባባይ ሲናገሩ ፡- “የበላይ ለበታች የማያዝንበት ፣ የበታች ለበላይ የማይታዘዝበት አገር አያድግም” ብለዋል ። የበላዮች ለበታቾች መራራት አለባቸው ። ምናልባት የበላዮች ከበታቾች አድናቆት ፈልገው ያንን ሲያጡ ይጨክኑ ይሆን ? “ንጉሥ በግንቡን ሳይታማ አይውልም” ይባላል ። ሰውዬው እንቅፋት ከሥር ወደ ላይ ሲያነሣው ፡- “አወይ ይሄ መንግሥት የት አገር ሄደን እንኑር” አለ ይባላል ። ቢሆንም ሕዝብ ምልስና ገራም ነውና በአባታዊ ስሜት ሲያናግሩት የበለጠ መንገድ ያሳያል ።

Wednesday, May 23, 2018

የዮሐንስ ወንጌል ትርጓሜ /ክፍል 192/



የዲያቆን አሸናፊ መኰንን ገጽ ረቡዕ ግንቦት 15 / 2010 ዓ.ም.


ቦታችንን መያዝ

የዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ ስድስት ስለ ሦስቱ መባልዕት ይናገራል ብለናል ። የበረከተው እንጀራ ፣ የበረሃው መና ፣ የዘላለም ኅብስት በዚህ ምዕራፍ ተጠቅሰዋል ። የመጀመሪያዎቹ ሁለቱ ምግቦች ሟቾችን ከሞት አላዳኑም ። አንድ መብል ግን ሕይወት ይሰጣል ። እርሱም የጌታ ሥጋና ደም ነው ። ሁለቱ ሥጋዊ ናቸው ። ሦስተኛው ግን መንፈሳዊ እንጀራ ነው ። ሁለቱ ምግቦች ቢበሏቸው በቃኝ ያሰኛሉ ። ሦስተኛው ግን ተበልቶ የማይጠገብ ነው ። ሁለቱ መባልዕት የሆድን ፍላጎት ይሞላሉ ። ሦስተኛው ግን የመንፈስን ፍላጎት ይሞላል ። የሦስቱም መባልዕት ምንጩ እግዚአብሔር ነው ። ሦስተኛው ግን ዘላለማዊ ነው ። የመጀመሪያው መብል የተሰጠው ጌታን እንዲሁ ለማድነቅ ብቻ ሲከተሉ ለነበሩት የርኅራኄ ምግብ ነው ። የበረሃው መና ደግሞ ለከነዓን መንገደኞች የተሰጠ ነው ። ሦስተኛው መብል ግን ለጽዮን መንገደኞች የተሰጠ ነው ። ሁለቱ መባልዕት ታላቅ ኃይልና ፍቅር የተገለጠባቸው ናቸው ። ሦስተኛው መብል ግን ፍቅርና መሥዋዕትነት የተገለጠበት ነው ። ሁለቱ መባልዕት የእግዚአብሔርን ኃይል ይተርካሉ ። ሦስተኛው መብል ግን የእግዚአብሔር ልጅ ለቤዛ ዓለም መሞቱን ያስረዳል ።

ሰዎች ብዙ መልካም ነገሮችን አድርገው “እንግዲህ ሥጋዬን አትበሉት ?” ይላሉ ። ለሰዎች የመጨረሻውና የማይፈጽሙት ደግነት ሥጋን መስጠት ነው ። ጌታችን ግን ሥጋዬን ብሉ ደሜን ጠጡ አለ ። የሰዎች የመጨረሻ ደግነት እንኳ ያልሆነው የእርሱ የመጀመሪያው ደግነት ነው ። ወላጆቻችንን ስናያቸው እኛ እንኳ ስናውቅ ጠውልገዋል ። መልካቸውን የበላነው እኛ ነን ። ዝምተኛው ተናጋሪ የሚሆነው ሲወልድ ነው ። ስለዚህ ጠባያቸውንም ለውጠነዋል ። ገንዘባቸውን ብቻ ሳይሆን ጠባያቸውን ፣ መልካቸውንም በልተነዋል ። ይህን መሥዋዕትነት የሚገባን በትምህርት ሳይሆን እኛም በወለድን ጊዜ ነው ። ጌታችንም ማስተማሩ ፣ በረከት መስጠቱ ሳያንስ ሥጋዬን ብሉ ደሜን ጠጡ ብሏል ። የታላቁ መሥዋዕትነቱ ማሳያ ነው ፣ ሥጋና ደሙ ። ልጆቻችን ሲያደክሙን ስናይ አንድ ነገር ወደ ውስጣችን ይመጣል ፡- “እኔም ለካ ወላጆቼን ያደከምኩት እንደዚህ ነበር ?” ጌታ ሥጋዬን ብሉ ደሜን ጠጡ ሲል ጥልቅ ፍቅሩንና አባትነቱን እናያለን ። አንድ መብል ልንበላ ስንል መዓዛና ውበት አለው ። መዓዛው ለአፍንጫችን ፣ ውበቱ ለዓይናችን ፣ ጣዕሙ ለምላሳችን ነው ። ከበላነው በኋላ ግን ሕይወት አለው ። የሕይወት እንጀራ የሆነው ክርስቶስ የዓይን ማረፊያ ፣ የጣዕም ዳርቻ ፣ የሕይወት መፍለቂያ ነው ።